แบบนั้นหรอก เวลาเห็นเธออยู่ไกลๆ ผมก็เดินเลี่ยงไปอีกทางตลอดครับ”
“ไม่รู้จัก แล้วเอาแต่พูดตามคนอื่น ใส่ร้ายคนอื่นแบบนี้น่ะเหรอ?”
เฉียวปิน “…”
นี่มันเรื่องอะไรกัน? สายตาของหัวหน้าที่มองมามันน่ากลัวเกินไปแล้ว!
หรือว่าข่าวลือนั่นเป็นเรื่องจริง?
“หัวหน้า คุณกับหมิงจู…”
เจียงตั่วรับกระติกน้ำที่เขายื่นมา บิดฝาออก ก่อนจะเงยหน้ากระดกน้ำสองอึกใหญ่ จากนั้นก็เช็ดปากอย่างลวกๆ แล้วพูดเสียงเรียบว่า “ฉันกับหล่อนจะแต่งงานกันแล้ว อีกสามวันหลังจากนี้”
คราวนี้เฉียวปินถึงกับตาค้าง!
ไม่รู้ผ่านไปนานแค่ไหน เขาถึงได้สติกลับมา แล้วพูดตะกุกตะกักว่า “ทำไม… ทำไมถึงกะทันหันแบบนี้ล่ะครับ? คุณไปรู้จักเธอตั้งแต่เมื่อไหร่ เรื่องมันพัฒนาไปถึงขั้นนั้นได้ยังไง ทำไมผมไม่เห็นรู้เรื่องเลยล่ะ?”
มันเป็นเรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อเช้านี้ และไม่สามารถโทษหมิงจูฝ่ายเดียวได้ เพราะ… เขาก็ควบคุมตัวเองไม่ได้เช่นกัน
เมื่อคิดถึงรอยแดงที่ทิ้งไว้บนพื้นห้องใต้ดิน เจียงตั่วก็เก็บความคิดนั้นไว้ในใจ ไม่ได้บอกอะไรกับเฉียวปินมากนัก “เรื่องของฉันนายไม่ต้องยุ่ง ไปทำงานเถอะ”
เฉียวปินกลับต้องลดเสียงลงแล้วโน้มตัวเข้ามาใกล้ “หัวหน้า อย่าลืมฐานะของคุณนะครับ การแต่งงานของคุณมีข้อจำกัด แต่งแล้วห้ามหย่าเด็ดขาด…”
