พอเจียงตั่วจ้องมองเธอด้วยสายตาคมกริบ หมิงจูพลันใจเต้นแรง
ท่าที ‘แสร้งทำเป็นมารยาทดี’ ของเธอนั้นแตกต่างจากเจ้าของร่างเดิมมากเกินไปหรือ?
เธอรีบหุบยิ้ม ขมวดคิ้วมองเจียงตั่วที่กำลังสำรวจเธออยู่ด้วยความไม่พอใจ “มองอะไรนักหนา? เมื่อกี้คุณกลับไปแล้วนี่? วกกลับมาหาแบบนี้ มีเรื่องอะไรหรือ?”
เจียงตั่ว “…”
ผู้หญิงคนนี้เปลี่ยนอารมณ์ได้เร็วจริงๆ
เขาเก็บงำความคิดนั้น ก่อนจะพูดว่า “พรุ่งนี้บ่ายฉันจะหาเวลาพาเธอเข้าเมืองไปซื้อของจำเป็นสำหรับงานแต่ง”
เมื่อได้ยินว่าจะเข้าเมือง ดวงตาของหมิงจูก็เป็นประกาย ตอบกลับอย่างกระตือรือร้นว่า “ได้ค่ะ!”
เธอจะพลาดโอกาสดีๆ แบบนี้ไปได้อย่างไร ยุค 70 เป็นช่วงที่เต็มไปด้วยโอกาสทางธุรกิจเชียวนะ
ทว่าเมื่อเจียงตั่วได้ยินเช่นนั้น เขาก็ขมวดคิ้วมองเธออีกครั้ง หมิงจูอยากจะตบปากตัวเองจริงๆ
เลิกคุยดีกว่า ยิ่งพูดยิ่งพลาด
“ฉันกะว่าจะไปซักผ้าที่ริมแม่น้ำ คุณมีอะไรจะคุยอีกไหมคะ?”
“ไม่มีแล้ว ขอตัวก่อน” เจียงตั่วพูดจบก็หันหลังเดินจากไป
หมิงจูมองตามแผ่นหลังของเขา แล้วนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงเอ่ยว่า “อ้อ จริงสิ ถ้าคุณไม่รังเกียจละก็ เย็นนี้มาทานข้าวด้วยกันที่บ้านสิคะ คุณน่าจะรู้สถานการณ์ของฉันนะ ฉันอยู่กับป้า คุณป้าของฉัน… อืม สติไม่ค่อยดี คุณมาดูด้วยตัวเองเถอะค่ะ ถ้าคุณรับ