ไม่ได้ เราก็ยกเลิกการแต่งงาน แล้วฉันจะคืนเงินสินสอดให้”
พอได้ยินว่าจะยกเลิกการแต่งงาน เจียงตั่วก็หันกลับมามองหมิงจูด้วยความประหลาดใจ
คนอื่นบอกว่าเธอเอาแต่ใจและไร้เหตุผล แต่คำพูดที่เธอพูดออกมา… ออกจะปกติและมีเหตุผลพอสมควร
“ได้ ฉันรับทราบแล้ว เธอไม่ได้จะไปที่ริมแม่น้ำเหรอ? ฉันผ่านไปทางนั้นพอดี ไปด้วยกันเลยก็ได้”
ตอนแรกหมิงจูตั้งใจว่าจะกลับไปศึกษาดูว่าตัวเองมีพลังวิเศษอะไรบ้างไหม แต่ในเมื่อเจียงตั่วพูดมาแบบนี้ เธอก็ปฏิเสธไม่ได้
หมิงจูสะพายตะกร้าที่เต็มไปด้วยเสื้อผ้าสกปรก แล้วเดินเคียงข้างไปกับเจียงตั่ว
เจียงตั่วหันไปมองเธอแล้วเห็นว่าท่าสะพายตะกร้าดูแปลกๆ หูตะกร้าไหลลงมาจากไหล่ของเธอ หมิงจูต้องคอยยกตะกร้าขึ้นเป็นพักๆ สุดท้ายก็ต้องเปลี่ยนมาอุ้มไว้ในอ้อมแขนแทน…
เขาทนดูต่อไปไม่ไหว หยิบตะกร้าจากอ้อมแขนเธอมาสะพายขึ้นไหล่ แล้วเดินต่อไปโดยไม่พูดอะไร
หมิงจูตาเป็นประกาย!
ตายจริง พ่อหนุ่มคนนี้ก็น่ารักอยู่เหมือนกันนี่!
เธอจงใจเดินช้าลงไปหนึ่งก้าว แล้วแอบเหลียวมองเจียงตั่วจากด้านข้าง ยิ่งมองก็ยิ่งพอใจ
แต่ดูจากอายุของเขาแล้ว…
“จริงสิ ผู้กองเจียง คุณอายุเท่าไหร่คะ?”
เจียงตั่วลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบตามตรง “ฉันเกิดวันชาติ อีกสองเดือนก็จะอายุครบยี่สิบเจ็ดปีแล้ว”
