อ่อนกว่าเธอตั้งสามปี แบบนี้… เรียกว่า ‘วัวแก่กินหญ้าอ่อน’ หรือเปล่าเนี่ย?
เจียงตั่วเห็นหมิงจูไม่พูดอะไร ก็คิดว่าเธอรังเกียจว่าเขาอายุมาก น้ำเสียงที่ตอบกลับไปจึงดูไม่ค่อยเป็นธรรมชาติ “ฉันแก่กว่าเก้าปี นับไปนับมา อายุไม่ค่อยเหมาะกันเท่าไหร่”
หมิงจูเพิ่งนึกขึ้นได้ว่า ตอนนี้เธอไม่ใช่หมิงจู หมอหญิงอายุสามสิบอีกแล้ว แต่เป็นสาววัยรุ่นอายุสิบแปดปีแห่งหมู่บ้านเสี่ยวจิ่ง
เธอตอบกลับอย่างเร็ว “ไม่เป็นไรค่ะ ฉันไม่รังเกียจคุณหรอก คุณอาน่ะเอาใจเก่งนี่นา”
คิ้วของเจียงตั่วขมวดเข้าหากัน นี่เขาแก่ถึงขนาดที่เป็นอาของเธอได้เลยหรือ?
ทั้งสองคนเดินเงียบๆ ไปตามถนนลูกรังที่เป็นเส้นทางสู่ริมแม่น้ำ ลมร้อนของเดือนแปดพัดเอาเสียงจักจั่นมาด้วย ช่างน่ารำคาญเสียจริง
แต่เมื่อมองรอยยิ้มที่สดใสราวกับแสงอาทิตย์ของหมิงจู หัวใจของเจียงตั่วก็รู้สึกสงบลงอย่างที่ไม่อาจอธิบายได้
เขาพาหมิงจูไปส่งถึงริมแม่น้ำ ช่วยหาบริเวณที่มีร่มเงาของต้นหลิวให้เธอ จากนั้นย้ายหินสองก้อนมาให้ ก้อนหนึ่งสำหรับนั่ง อีกก้อนสำหรับขัดผ้า เมื่อจัดการทุกอย่างเรียบร้อย เขาก็จากไป
หมิงจูถอดรองเท้าแล้วนั่งลง ปล่อยเท้าจุ่มในน้ำ แล้วหยิบเสื้อผ้าสกปรกออกมาซักทีละชิ้น
ในยุค 70 นอกจากอากาศจะสดชื่นแล้ว ท้องฟ้าก็ยังเป็นสีครามสดใสด้วย
เธอจุ่มเท้าลงน้ำ ไ
