ม่นานก็มีปลาใหญ่สองตัวมาว่ายวนอยู่รอบตัว
หมิงจูเกิดความคิดบางอย่าง เธอหยิบตะกร้าสานว่างข้างตัว แล้วตักลงไปในน้ำ ปลาสองตัวนั้นก็ติดขึ้นมาในตะกร้าอย่างง่ายดาย
ยอมให้จับง่ายเกินไปแล้ว!
หมิงจูชะงักไปครู่หนึ่ง เธอมีความสุขมาก ตอนนี้บ้านของเธอยากจน แม้แต่แป้งขาวก็ยังไม่มี
จนขนาดนี้ แต่เธอก็ยังกล้าชวนเจียงตั่วมาทานข้าวเย็นที่บ้าน!
ขณะที่ซักผ้า เธอยังคิดอยู่เลยว่าจะเลี้ยงอะไรแขกดี
ตอนนี้ดีเลย เอาปลามาทำอาหารด้วยฝีมืออันยอดเยี่ยมของเธอ รับรองอร่อยเหาะแน่!
หมิงจูใช้เวลาไปสองชั่วโมงกว่า ซักเสื้อผ้าที่ปะชุน ผ้าปูที่นอน และผ้าห่มจนสะอาด
การแบกเสื้อผ้าที่เปียกกลับบ้านมันหนักเกินไป เธอจึงตากเสื้อผ้าที่สนามหญ้าริมแม่น้ำตรงนั้นเลย
ขณะที่เสื้อผ้ายังไม่แห้ง เธอก็ไปพลิกก้อนหินริมแม่น้ำ แล้วเจอกับหอยขมจำนวนมาก จึงเอาเสื้อผ้าที่มีรอยปะชุนเยอะที่สุดมาห่อ
แปลกจัง ในความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม ชาวบ้านไม่เคยจับปลาตัวใหญ่ หรือหาหอยขมในแม่น้ำได้มากขนาดนี้เลย ทำไมวันนี้เธอถึงโชคดีเป็นพิเศษกันนะ?
เวลาผ่านไปจนถึงประมาณห้าโมงเย็น เสื้อผ้าก็แห้งดี เธอจึงแบกของที่เก็บมาได้กลับบ้านไปพร้อมกับฮัมเพลงเบาๆ
เพื่อที่จะกลับไปเตรียมกับข้าวที่บ้านให้เร็วที่สุด เธอใช้เส้นทางลัดจากความทรงจำเจ้าของร่างเดิม
