หมิงจูเห็นสีหน้าสุขุมของสวีข่ายที่ยืนขวางทางอยู่ ใบหน้าเล็กๆ ของเธอพลันบึ้งตึงขึ้นมาทันควัน
สวีข่ายจ้องมองปลาในมือของเธออย่างไม่ปิดบัง แล้วถามขึ้นว่า “หมิงจู นี่เธอเพิ่งไปซักผ้าที่ริมแม่น้ำมาหรือ?”
หากเป็นเมื่อก่อน หมิงจูคงจะตอบกลับเขาไปในทันที
‘บัณฑิตสวี ฉันเพิ่งจับปลามาได้ตัวหนึ่ง นายรอก่อนนะ เดี๋ยวฉันทำเสร็จจะเอาไปให้นายกินเป็นมื้อเย็น!’
แต่ตอนนี้ หมิงจูกลับชายตามองเขาอย่างเย็นชา น้ำเสียงเต็มไปด้วยความรังเกียจ “ตาบอดเหรอ? รู้ดีอยู่แล้วยังจะถามอีก!”
พูดจบ เธอก็เดินอ้อมเขาออกไป
สวีข่ายยังคงหน้าหนาเช่นเคย เขาถอยหลังกลับไปก้าวหนึ่ง แล้วขวางทางหมิงจูไว้อีกครั้ง ขยับรอยยิ้มบนใบหน้าให้กว้างขึ้นเล็กน้อย
“หมิงจู เธอยังโกรธเรื่องเมื่อเช้านี้อยู่หรือ? นั่นมันเป็นเรื่องเข้าใจผิด ฉันก็แค่โกรธมากเกินไป เพราะเธอเพิ่งมาสารภาพรักกับฉัน แต่หลังจากนั้นเธอกลับไปอ้อร้อกับเจียงตั่ว ฉันก็เลย…”
แม้ปากจะพูดแบบนั้น แต่พอคิดถึงผลลัพธ์ของเรื่องนี้ กลับกลายเป็นว่าหมิงจูจะต้องแต่งงานกับเจียงตั่ว สวีข่ายจึงรู้สึกไม่พอใจอยู่มาก เขารู้สึกว่าหมิงจูทรยศเขา และไม่ซื่อสัตย์กับเขา ใจง่ายจริงๆ!
สวีข่ายซ่อนความไม่พอใจที่ฉายชัดบนใบหน้าไว้ไม่มิด และพูดออกไปตรงๆ ว่า “หมิงจู เธอไม่ได้จะแต่งงานกับเจียงตั่วจริงๆ
