ใช่ไหม? ฉันจะบอกอะไรให้นะ เจียงตั่วเป็นคนนอกที่ถูกส่งมา เธอไม่รู้พื้นเพของเขาเลย อย่าทำอะไรบุ่มบ่ามสิ! เงินค่าสินสอดนั่นที่เขาให้เธอ เขายอมให้มาเอง ถ้าเธอไม่อยากคืนให้เขา ฉันก็พอมีวิธีช่วยให้เธอเก็บเงินนั่นไว้ได้นะ…”
เมื่อเห็นแววตาที่เต็มไปด้วยแผนการของสวีข่าย หมิงจูพยายามระงับความรังเกียจในใจอย่างถึงที่สุด เธออยากจะเห็นว่าผู้ชายคนนี้ยังมีแผนการชั่วร้ายอะไรอีก!
“จริงเหรอ? มีวิธีอะไรล่ะ บอกให้ฉันรู้หน่อยสิ”
สวีข่ายเห็นเธอสนใจจริงๆ ก็คิดว่าเธอคงใจอ่อนแล้ว เขาจึงมองไปรอบๆ แล้วขยับเข้ามาใกล้
แต่หมิงจูกลับถอยหลังไปหนึ่งก้าว ก่อนจะขมวดคิ้วแล้วพูดว่า “ยืนพูดตรงนั้นแหละ ฉันไม่ได้หูหนวก”
สวีข่ายเองก็ไม่ได้พยายามฝืนใจหมิงจู เขาลดเสียงลงแล้วพูดว่า “แค่ไปบอกกับทุกคนว่าเมื่อเช้านี้เจียงตั่วบังคับขืนใจเธอ แล้วให้เงินสินสอดห้าร้อยหยวนเพื่อสู่ขอ แค่นั้นเจียงตั่วก็จะถูกจับข้อหาข่มขืน การแต่งงานของพวกเธอก็จะล่มไปเอง แล้วเงินนั่นก็จะเป็นของเธอ ง่ายมากเลยใช่ไหมล่ะ?”
หัวคิ้วของหมิงจูขมวดมุ่น ต้องรู้ว่าโทษของการขืนใจผู้หญิงโดยที่ไม่ได้รับการยินยอมในยุคนี้ถือเป็นอาชญากรรมร้ายแรง ถึงขั้นถูกประหารชีวิต!
ไอ้หมาบ้าตัวนี้จะยืมมือเธอฆ่าเจียงตั่ว!
สวีข่ายพูดจบก็ยิ้มมุมปาก ดวงตาเป็นประกา
