เมื่อเห็นเจียงตั่วเงียบ เฉียวปินก็พูดเสริมขึ้นมาว่า “อย่าลืมสิครับว่าเรามาที่นี่เพื่ออะไร พอทำเรื่องที่ควรทำเสร็จแล้ว เราก็ต้องกลับไป ถ้าคุณจะ… จะแต่งงานที่นี่ ตามกฏแล้ว คุณต้องยื่นรายงานล่วงหน้าไม่ใช่เหรอครับ?”
“อืม พรุ่งนี้ช่วงบ่ายฉันจะเข้าเมืองไปจัดการเอง”
เอาเถอะ เขาตัดสินใจจริงจังแล้ว!
เฉียวปินกำลังรู้สึกเสียดายที่คนอย่างเจียงตั่วจะต้องแต่งงานกับผู้หญิงปากร้ายที่ร่ำลือกัน แต่ในขณะที่ทั้งสองกำลังคุยกันนั้น เสมียนบัญชีของหมู่บ้านก็วิ่งกระหืดกระหอบมาตามคันนาท่ามกลางแดดร้อนจ้า
เขาพูดกับเจียงตั่วว่า “ผู้กองเจียง รีบเก็บอุปกรณ์การเกษตรแล้วไปกับผมเถอะ หัวหน้าหมู่บ้านมีเรื่องด่วนจะคุยด้วยครับ!”
เจียงตั่วทำงานอย่างจริงจังเสมอ เขาเก็บอุปกรณ์การเกษตรทันที แล้วบอกเฉียวปินว่า “เย็นนี้ฉันไม่กลับไปกินข้าวที่จุดพักนะ” จากนั้นเขาก็เดินตามเสมียนบัญชีหมู่บ้านออกไป
เมื่อมาถึงที่ทำการหมู่บ้าน เสมียนบัญชีให้เจียงตั่วเข้าไปเองคนเดียว
เมื่อเดินเข้าไปแล้ว เจียงตั่วก็เห็นหมิงต้าโหย่วหัวหน้าหมู่บ้าน กำลังนั่งอยู่หน้าโต๊ะทำงานเก่าๆ สองที่นั่ง ในมือยังคงถือกล้องสูบยา และกำลังพลิกสมุดคะแนนแรงงานไปด้วย
เมื่อได้ยินเสียง ใบหน้าดำคล้ำก็ปรากฏรอยยิ้มขึ้น แล้วพูดอย่างอบอุ่นว่า “เสี่ยวเจียงมาแล้วหร
