หมิงจูใจเต้นระรัว เธอใช้ชีวิตในยุคนี้แต่ดันตักน้ำจากบ่อไม่เป็น ดูเหมือนจะฟังไม่ขึ้นจริงๆ
ถึงเรื่องนี้เธอจะทำไม่เป็น แต่ถ้าเป็นการกุเรื่องขึ้นมาเนี่ยของถนัดเธอเลยล่ะ!
เมื่อความคิดหนึ่งแล่นเข้ามาในหัว หมิงจูก็อธิบายออกมาอย่างหน้าตาเฉย “ตอนที่ฉันเกิด มีคนบอกว่าฉันมีดวงไม่ถูกกับน้ำ จะเจอเรื่องร้ายเคราะห์ร้ายจากน้ำได้ง่าย ดังนั้นตอนปู่กับย่ายังมีชีวิตอยู่ พวกท่านจึงไม่เคยให้ฉันตักน้ำเลย งานพวกนี้ในบ้านปู่ ย่า และป้าจะเป็นคนจัดการเองหมดเลยค่ะ”
เป็นไปตามคาด หลังจากเจียงตั่วได้ยินคำอธิบาย เขาก็ละสายตาที่จ้องมองเธออยู่
เขาเดินเข้าไปหา รับเชือกจากมือของหมิงจู ร่างกายที่สูงใหญ่ยืนอยู่ตรงนั้น ทำให้หมิงจูที่อยู่ข้างๆ ดูตัวเล็กบอบบางลงไปอีก และยังช่วยบังแสงแดดยามเย็นที่กำลังแผดเผาให้เธอโดยไม่รู้ตัว
เจียงตั่วจับเชือกแล้วถอยมันลงไปในบ่อ ถังน้ำก็จมลงไปถึงก้นบ่ออย่างง่ายดาย
หมิงจู “…”
ตา: ดูแล้วน่าจะทำได้
มือ: ยังทำตามไม่ได้อยู่ดี!
แขนกำยำของเจียงตั่วดึงขึ้นมาได้อย่างง่ายดาย เขายกน้ำขึ้นมาหนึ่งถัง จากนั้นก็ยกขึ้นมาอีกถัง
หลังจากตักน้ำทั้งสองถังเสร็จ หมิงจูก็หยิบคานหามขึ้นมาเอง คล้องถังทั้งสองไว้ จากนั้นก็ย่อตัวลง แล้วก็ยกไม้คานขึ้นบ่า แต่…
หนักมาก! ไหล่บอบบางของเธอ รับน้ำหนักนี้ไม่ไ
