คนที่มาคือหมิงฉางเหอ ปู่สี่ของหมิงจู และลูกสะใภ้ใหญ่ของเขา เจียงหรง
ทันทีที่ทั้งสองก้าวเข้ามาในบ้าน เจียงหรงก็เดินตรงเข้ามาหาพร้อมรอยยิ้ม…
“หมิงจูยังอยู่บ้านเหรอเนี่ย พอดีเลย เมื่อกี้ฉันกับลุงใหญ่ของแกกำลังทำงานอยู่ในไร่ ได้ยินมาว่าแกจะแต่งงานกับผู้กองเจียงแห่งหน่วยทหารอาสา แถมยังรับสินสอดจากเขามาห้าร้อยหยวนด้วยใช่ไหม?”
หมิงจูมองไปที่พวกเขา เริ่มแรกขมวดคิ้ว จากนั้นก็เปลี่ยนเป็นสีหน้าเฉยเมย “ใช่ค่ะ”
หมิงฉางเหอได้ยินดังนั้นก็โกรธจนกระทืบเท้าสองครั้ง เอ็ดเสียงดังว่า “เรื่องแต่งงานเป็นเรื่องใหญ่ขนาดนี้ แกไม่ปรึกษาผู้ใหญ่ก่อน แต่กลับตัดสินใจเองทั้งหมดเนี่ยนะ? ยัยหนูอย่างแก ไม่กลัวอะไรแล้วสิ!”
หมิงจูปิดปากยิ้มไม่เห็นฟัน “ผู้ใหญ่ของหนู นอนอยู่ใต้ดินหมดแล้วค่ะ คืนนี้หนูจะนอนเร็วๆ เข้าฝันไปบอกพวกเขานะคะ!”
“แก… ปู่ย่าก็ไม่อยู่แล้ว เมื่อก่อนบ้านใหญ่ไม่ได้แยกบ้าน ตอนนี้ฉันก็คือผู้ใหญ่ในสายตระกูล! เรื่องสำคัญอย่างการแต่งงานของแก ทำไมถึงไม่มาปรึกษาฉันก่อน!”
“ยังไม่แยกบ้านเหรอคะ?” หมิงจูแกล้งทำหน้าเหมือนเพิ่งนึกขึ้นได้แต่ก็ยังสงสัย “แล้วหลายปีมานี้ที่หนูกับป้าแทบไม่มีข้าวกิน ทำไมไม่เห็น ‘ผู้ใหญ่ของบ้าน’ อย่างปู่มาช่วยพวกเราบ้างเลยล่ะคะ?”
สีหน้าของหมิงฉางเหอแข็งทื่อไปชั่วขณะ
