่บ้านต้าชวีกับฉันอีก ฉันจะไปฟ้องร้องและส่งคุณเข้าคุก! ไปจากที่นี่ซะ!”
หมิงฉางเหอโกรธจัด แต่เมื่อเห็นลูกสะใภ้ใหญ่ที่เรี่ยวแรงมากยังเสียท่าให้หมิงจู นับประสาอะไรกับคนชราอย่างเขา? สุดท้ายเขาก็ทำได้แค่ฮึดฮัดอารมณ์เสียแล้วพาเจียงหรงออกไป
ก่อนไป เขาก็ไม่ลืมที่จะทิ้งท้ายคำขู่ “ยัยเด็กสารเลว คอยดูเถอะ เรื่องไม่จบแค่นี้แน่!”
ไม่นานนัก ลานบ้านก็กลับมาเงียบสงบอีกครั้ง หมิงจูหัวเราะเบาๆ แล้วตบมือปัดสิ่งสกปรกออกไป “คิดจะมาสู้กับเจ๊เหรอ? ฝันไปเถอะ!”
พูดจบไปไม่ทันไร เธอก็หันไปเห็นร่างหนึ่งเดินออกมาจากหลังต้นหลิวข้างลานบ้าน
หมิงจูมึนงงเล็กน้อย คนคนนี้เพิ่งจะเดินออกไปไม่ใช่หรือ?
เธอเดินเข้าไปหาเขาเอง
เจียงตั่วมองหมิงจูกำลังเดินเข้ามาหา เมื่อครู่เขาแค่ ‘บังเอิญ’ ได้ยินเรื่องราวที่เกิดขึ้นทั้งหมด
ปู่สี่สกุลหมิงและคนที่เขาพามารังแกคนอื่นก่อน สมควรแล้วที่จะถูกทำร้ายกลับ
แต่การตอบโต้ของหมิงจู แตกต่างจากภาพลักษณ์หญิงร้ายกาจตามที่ร่ำลือมาว่า เธอเป็นคนที่ดื้อรั้น ไร้เหตุผล เอาแต่ใจ และพูดไม่ฟัง
เจียงตั่วเห็นว่าเสื้อเชิ้ตสีน้ำเงินเข้มของเธอเต็มไปด้วยรอยปะ ใบหน้าก็ซีดเซียว แม้จะดูยากจนข้นแค้น แต่เธอกลับเผยรอยยิ้มขึ้นมา ลักยิ้มเล็กๆ บุ๋มลงเล็กน้อย แล้วถามด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน “
