มามุงดูต่างพากันจากไป เหลือเพียงสวีข่ายที่ยังยืนอยู่ที่เดิม สีหน้าดำทะมึน!
เขาโกรธแทบระเบิด!
หมิงจูคนนี้ ตอนอยู่กับเขาเมื่อก่อนมักจะพูดจาไพเราะอ่อนหวาน แถมยังตามใจทุกอย่าง แต่วันนี้กลับเหมือนเปลี่ยนไปเป็นคนละคน เย็นชาถากถาง ทั้งยังดูถูกเขาว่าเป็นคางคกอีก!
ไม่รู้ว่าถ้าหมิงเสี่ยวเจี๋ยได้ยินแล้วจะรังเกียจเขาไหม!
และก็เป็นเช่นนั้นจริง หมิงเสี่ยวเจี๋ยหันมาจ้องมองเขาอย่างตำหนิ จากนั้นก็กระทืบเท้าแล้ววิ่งจากไป
เมื่อสวีข่ายเห็นดังนั้น เขาก็รีบวิ่งตามไป เกลี้ยกล่อมเธออยู่ด้านหลัง “เสี่ยวเจี๋ย เสี่ยวเจี๋ย อย่าโกรธเลยนะ เรื่องนี้ต้องมีอะไรผิดพลาดแน่…”
ไม่นาน หมิงจูและเจียงตั่วก็ออกมาจากห้องใต้ดินเก็บเสบียง
ภายใต้แสงแดด หมิงจูเงยหน้ามองเจียงตั่วที่สูงกว่าเธอมาก ร่างของเธอถูกเงาของเขาทาบทับจนมิด
เมื่อนึกถึงเรื่องเร่าร้อนเมื่อครู่ ใบหน้าของเธอก็แดงระเรื่อด้วยความเขินอาย
ตอนนี้เหลืออยู่แค่สองคน คงต้องหาเรื่องคุยบ้างแล้วล่ะ?
ดังนั้นเธอจึงเอ่ยถามขึ้นมาก่อน “คุณสูงหนึ่งร้อยเก้าสิบเซนติเมตรหรือเปล่าคะ?”
“หนึ่งร้อยแปดสิบแปดเซนติเมตร”
“โอ้… สูงจัง”
เจียงตั่วไม่ได้พูดอะไรต่อ
ความเงียบจึงกลับมาอีกครั้ง
หมิงจูเคยคิดว่าผู้ชายที่พูดน้อยเป็นคนมีเสน่ห์ แต่ตอนนี้… เธอกลับรู้สึกว่ามันช่างน่าอึ
