ดอัดจริงๆ
“งั้น… คุณจะเข้าไปนั่งในบ้านหน่อยไหม?”
“ไม่ต้อง เธอเตรียมตัวเถอะ เราจะจัดงานแต่งงานกันในอีกสามวัน จะจัดแบบไหนตามแต่เธอสะดวกเลย”
เธอตอบตกลงอย่างรวดเร็ว “ได้ค่ะ”
เจียงตั่วไม่พูดอะไรอีก ไม่แม้แต่จะพูดเรื่องที่เกิดขึ้นในห้องใต้ดินเก็บเสบียง เขาหันหลังแล้วเดินจากไปทันที
เมื่อเขาจากไป หมิงจูก็ถอนหายใจโล่งอก เธอไม่รู้ว่าเป็นเพียงความรู้สึกคิดไปเองของเธอหรือเปล่า แต่เธอรู้สึกว่าบรรยากาศรอบตัวของเจียงตั่วนั้นไม่เหมือนกับทหารอาสาธรรมดาๆ
หมิงจูหันหลังกลับไปผลักประตูบ้านดินที่ทำจากดินเหนียว เมื่อเข้าไปก็เจอห้องครัว จานชามในบ้านทั้งที่ล้างแล้วและยังไม่ได้ล้างวางทิ้งระเกะระกะบนเตาแก๊สอย่างไม่เป็นระเบียบ
ส่วนห้องนอนสองห้องด้านในนั้นยิ่งรกเข้าไปใหญ่!
ผนังที่ปิดด้วยหนังสือพิมพ์เก่า หน้าต่างที่ฝุ่นเขรอะไปหมด เสื้อผ้าสกปรกวางกองอยู่ทุกที่
แม้แต่เครื่องนอนบนเตียงดินก็แทบมองไม่ออกว่าสีเดิมคืออะไร แล้วยังมีกลิ่นอับโชยออกมาอีก
หมิงจูยกมือขึ้นมาทาบหน้าผาก นี่มันเรียกว่าทั้งจนและสกปรกจริงๆ!
นึกถึงเจียงตั่วที่ไม่ใช่คนท้องถิ่นและไม่มีบ้านในหมู่บ้านนี้
หมิงจูจึงถลกแขนเสื้อขึ้น ตั้งใจจะทำความสะอาดครั้งใหญ่ ถือว่าเป็นการเตรียมเรือนหอให้ตัวเองแล้วกัน!
เธอรื้อของที่ควรทิ้ง
