บทที่ 146 ลวี่หยางอยู่ที่ไหน?
ผู้ฝึกตนระดับวางรากฐานทั้งแปด ต่างยืนประจำจุดรอบบริเวณ เสาเต๋าที่พวกเขาสถิตแผ่ขยายออก ปิดกั้นแรงลมแห่งการวางรากฐานทั้งหมดไม่ให้เข้าใกล้บริเวณนี้ได้แม้แต่น้อย
สีหน้าของลวี่หยางกลับมืดมนถึงขีดสุด
“เจ้าจัดเตรียมไว้ตั้งแต่แรก?”
เขากวาดตามองไปรอบตัว ก่อนจะหยุดลงที่บุรุษผู้ถูกปิดบังด้วยม่านเวทชั้นแล้วชั้นเล่า “จ้าวยอดเขาปะสานฟ้า…ผู้นี้เป็นใคร? เหตุใดถึงไม่อยู่ในการคำนวณของข้า?”
อรหันต์ฝูหลงหัวเราะลั่นเมื่อได้ยินเช่นนั้น “เรื่องนี้…ขออภัย ไม่อาจบอกได้”
แล้วสีหน้าก็พลันเปลี่ยนเป็นเย็นชาแฝงรังสีฆ่าฟัน “ท่านแค่ต้องรู้ไว้ วันนี้ภูเขากะโหลกจะกลายเป็นหลุมศพของท่าน!”
พลันนั้น อารามฝูหลงก็ขยายพลังออก!
วงแสงพุทธะหลายชั้นแผ่กว้างจากหลังศีรษะของฝูหลงอรหันต์ ปรากฏเป็นภาพพุทธอาราม พุ่มไม้ศักดิ์สิทธิ์ กลิ่นธูปหอมตลบอบอวล
ลวี่หยางหรี่ตาลงมองพลังกดข่มนั้น ใจหนึ่งอดเปรียบเทียบกับชาติก่อนไม่ได้ ครั้งนี้ฝูหลงอรหันต์ไม่เล่นสนุกอย่างแมวล่าหนูอีกแล้ว แต่กลับเปิดฉากด้วยพลังเต็มพิกัด พุ่งใส่เขาด้วยอารามฝูหลงอันใหญ่โตครอบคลุมทั่วฟ้า
เคร้งเคร้ง !!
เสียงระเบิดดังกึกก้อง เมื่อแสงวิเศษที่ห่อหุ้มกายของลวี่หยางต้านรับกระบองเก้าห่วงที่ฟาดลงมาจากฟากฟ้า เปลวเพลิงสาดกระจายสะท้านฟ้า
เพียงพริบตา แสงวิเศษที่ห่อหุ้มกายก็แตกละเอียด
ลวี่หยางไม่พูดสักคำ แปรกายเป็นแสงขาวหลบหนีทันที แล้วปรากฏตัวอีกครั้
