ขึ้นฟ้า เส้นชีพจรพลังแปดร้อยลี้สะเทือนปั่นป่วน!
“เจ้าจะทำอะไร!?”
ฝูหลงอรหันต์ผงะกึก รู้สึกได้ถึงความผิดปกติและความหวั่นไหวในใจ เหมือนใจกลางถูกบดบัง รีบหันไปทางจ้าวยอดเขาปะสานฟ้า
แต่หันไปแล้ว เหลืออะไรอีก?
จ้าวยอดเขาแห่งนิกายศักดิ์สิทธิ์ กับผู้ฝึกตนอีกสามคนของนิกายเดียวกัน…เผ่นหายหมดแล้ว!
เหลือไว้เพียงเจินเหรินสองคนจากนิกายเสินอู่ยืนงงงันอยู่
‘แย่แล้ว!’
อรหันต์ฝูหลงเข้าใจทุกอย่างทันที พวกนั้นหนีแน่นอนแล้ว! แล้วเขาเล่า? ถูกทิ้งอย่างไม่เหลือเยื่อใย!
เขารีบร่ายวิชาเทพประจำตนเพื่อหลบหนี
ทว่า เงียบงันดั่งหินจมทะเล!
“ตรึงสัมพันธ์!”
แม้เพียงรั้งชั่วครู่…แต่ก็เพียงพอแล้ว!
ฝูหลงอรหันต์กัดฟันแน่น เห็นว่าหนีด้วยวิชาเทพไม่ได้ จึงหันไปใช้แสงเร้นเพื่อพุ่งออกจากภูเขา
แต่ทันใด
“จะหนีไปไหนกัน!”
ลวี่หยางที่เพิ่งเอาแต่วิ่งหนีเมื่อครู่ จู่ ๆ ก็พุ่งมาขวางกลางอากาศ
“เจ้าคิดจะทำอะไร!?”
อรหันต์ฝูหลงทั้งตกใจและโกรธจัด แต่ทันใดนั้น สีหน้าก็แข็งค้าง
เพราะรูปโฉมของลวี่หยาง…กำลังเปลี่ยนไป
ใบหน้าอันโดดเด่น งามสง่าอย่างที่สุดปรากฏขึ้นแทน
และเบื้องหลังเธอ ปรากฏหอคอยยิ่งใหญ่เปี่ยมพลังเงามาร
“ตำหนักเหยียนโม่!”
เทพพิทักษ์ ซู่หนี่ว์!
“เจ้าไม่ใช่ลวี่หยาง!?”
ในพริบตา อรหันต์ฝูหลงรู้สึกเหมือนตกลงไปในบึงน้ำแข็ง ถูกพันธนาการดั่งผีเสื้อในใยแมงมุม หายใจไม่ออกแม้แต่น้อย
ครืนนนนน !!
ในวินาทีนั้น ท้องฟ้าเหนือภูเขากะโหลกปกคลุมด้
