พียงหาวิธีชดเชย
เหลียงอวี่จ้องจ้าวเฟิงอย่างเคียดแค้น นางยังคงพูดพล่ามไม่หยุด เขาถึงกับอยากฉีกนางเป็นชิ้น ๆ เขาแค่นเสียงเย็นชา “ข้าไม่อยากฟังเรื่องของตระกูลฉินของพวกท่าน ฮูหยินจ้าว เชิญกลับไปเสีย”
เหลียงอวี่โบกมือ น้ำเสียงกลายเป็นไม่เป็นมิตร
รอยยิ้มของจ้าวเฟิงแข็งค้างไปชั่วครู่ ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ไม่นานนางก็ฟื้นตัว แล้วกล่าวว่า “ปรมาจารย์เหลียง ข้ามาด้วยความจริงใจเพื่อปรับความเข้าใจกับท่าน หากท่านไม่พอใจสิ่งใดในตระกูลฉินของข้า โปรดกล่าวออกมาได้ ตราบใดที่อยู่ในความสามารถของข้า ข้าย่อมไม่ปฏิเสธ”
“ฮ่า ๆ” เหลียงอวี่หัวเราะเบา ๆ ใบหน้าเต็มไปด้วยการเย้ยหยัน “ฮูหยินจ้าวกล่าวเกินไปแล้ว ข้าไม่กล้าเกี่ยวข้องกับตระกูลฉินของพวกท่าน ข้ายังมีเรื่องจะหารือกับอ๋องคัง ฮูหยินโปรดกลับไปเสีย”
เหลียงอวี่หันศีรษะหนี สีหน้ามืดครึ้ม ไม่แม้แต่จะมองจ้าวเฟิงอีก
สีหน้าของจ้าวเฟิงกลายเป็นอัปลักษณ์ในทันที ชั่วขณะหนึ่งนางไม่รู้ว่าควรจากไปหรืออยู่ต่อ
ในเวลานั้นเอง องค์ชายฉี จ้าวฉีรุ่ย ก็กล่าวขึ้นพร้อมรอยยิ้มว่า “ปรมาจารย์เหลียง…”
เขาคิดจะไกล่เกลี่ย แต่เหลียงอวี่กลับไม่ไว้หน้าเขาแม้แต่น้อย ก่อนที่เขาจะพูดจบ เหลียงอวี่ก็ขัดขึ้นทันที “อ
