ือเวลาที่เหมาะสมที่สุด
ความคิดนี้ค่อย ๆ ขยายใหญ่ขึ้นโดยไม่รู้ตัว ในที่สุดเขาก็ตัดสินใจเด็ดขาด
“เอาตอนนี้แหละ!”
คิดได้ดังนั้น เขาก็ไม่ลังเลอีกต่อไป พลังทั่วร่างปะทุขึ้นทันที อาศัยแรงส่งจากเส้นชีพยกตนเองสู่ขั้นวางรากฐาน!
เกือบจะในเวลาเดียวกัน…
“มาแล้ว!”
ที่ดินแดนทางเหนือ ภายในนิกายเสินอู่ อรหันต์ฝูหลงลืมตาผึง รับรู้ได้ถึงเส้นกรรมที่พุ่งขึ้นจากเขากะโหลกอันเกี่ยวพันกับคัมภีร์เก้าแปรมังกร
“เจ้าคนนั้นคือจ้าวซวีเหอรึ?”
อรหันต์ฝูหลงคำนวณพลัน แววตาก็ปรากฏรอยยิ้มเย้ย
“…คิดจะใช้เจ้าคนนี้ล่อข้าออกไป แล้วให้นิกายศักดิ์สิทธิ์รุมสังหารข้า ความคิดไม่เลว… เสียแต่ยังเด็กเกินไป ไม่รู้เลยว่าช่องว่างระหว่างขั้นต้นและขั้นกลางของวางรากฐานนั้นลึกล้ำเพียงใด”
วางรากฐานทุกก้าวคือเหวลึก!
แม้จะห่างกันเพียงคำเดียว “ต้น” กับ “กลาง” แต่หากต้องสู้กันจริง ต่อให้มาห้าคน เขาก็มั่นใจว่าจะชนะได้หมด!
นี่ยังไม่นับว่าเพื่อความแน่นอน เขาได้เชิญจ้าวยอดเขาปะสานฟ้ามาช่วย
เมื่อนึกถึงตรงนี้ เขาก็ไม่ลังเลอีกต่อไป นิ้วมือเปล่งแสงพร่าง เรียกใช้วิชาเทพประจำตน สื่อสารเชิญจ้าวยอดเขามา
ไม่นานนัก ก็ปรากฏร่างหนึ่งท่ามกลางแสงเทพ ร่างนั้นคลุมด้วยหมอกขาว เห็นไม่ชัด ใบหน้าก็พร่าเลือน ไม่อาจจับต้องเค้าโครงหรือกลิ่นอายใด ๆ
“…ครั้งนี้ต้องขอความช่วยเหลือจากสหายแล้ว”
อรหันต์ฝูหลงก็ไม่แปลกใจ ต่อให้เป็นศิษย์นิกายเดียวกัน การร่วมมือกับคนนอกเพื่อฆ่า
