เจินเหรินร่วมสำนักก็ควรปิดหน้าไว้หน่อย
‘ถึงนิสัยเจ้าลุงนี่ ต่อให้มาแล้วก็คงไม่ช่วยจนเห็นข้าได้เปรียบก่อน’
แต่อย่างน้อยมายืนอยู่นี่ก็ถือว่ามาแล้ว!
เพียงแค่ขอให้คอยขัดขวางเจินเหรินคนอื่นจากนิกายศักดิ์สิทธิ์ เปิดทางให้ตนได้ดวลเดี่ยวกับลวี่หยาง เท่านี้ก็เพียงพอแล้ว ภายในสิบกระบวนท่า ข้าจะบดขยี้มันจนแหลกเป็นผง!
ทันใดนั้น สองเส้นแสงก็ตกลงมาจากฟากฟ้า ร่างหนึ่งเผยตัวออกมา คือฮ่วนอู่เจินเหรินแห่งนิกายเสินอู่ ผู้ได้กายาทองสละตนจนฟื้นจากการบาดเจ็บเกือบหมด ในมือหิ้วอาวุธประจำสำนัก “ขวานเทพผูกมังกร” แววตาเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยวมุ่งสังหาร
ส่วนอีกคนหนึ่งคือเจินเหรินอีกคนของนิกายเสินอู่ เสวียนอู่
อรหันต์ฝูหลงเห็นดังนั้นก็เผยรอยยิ้ม:
“ท่านตัดสินใจแล้วหรือ?”
“…ตัดสินใจแล้ว.”
ฮ่วนอู่เจินเหินพยักหน้า:
“ข้ากับเสวียนอู่จะร่วมมือช่วยท่านครั้งนี้ ขอเพียงท่านสามารถสังหารหยวนถู คุ้มครองนิกายเสินอู่ของข้า!”
แน่นอนว่า อรหันต์ฝูหลงไม่มีจิตใจคิดจะคุ้มครองใคร และไม่มีความสามารถด้วย
แต่ก็ไม่ใช่ปัญหาที่เขาจะพูดโกหกหน้าตาเฉย ยังไงหลังฆ่าลวี่หยางเสร็จก็ทิ้งพวกนี้ไปอยู่ดี
ดังนั้นเขาจึงเคร่งขรึมตอบทันที:
“เผยแผ่ธรรมะอันแท้จริง ข้าย่อมไม่ปฏิเสธ”
ทุกอย่างพร้อมสรรพ
เมื่อมีเจินเหรินสองคนจากนิกายเสินอู่ และจ้าวยอดเขาปะสานฟ้าร่วมมือ ต่อให้ลวี่หยางวางกับดักอะไรไว้ ในเงื้อมมือแห่งพลังที่เหนือกว่าโดยสิ้นเชิงก็ไร้ผลทั้งสิ้น
…จ
