อับอายอย่างรุนแรงอัดแน่นอยู่ในอกจนสายตาพร่าเลือน ทำให้เขาอยากฆ่าฉินเฉินในทันที
แต่สิ่งที่ตอบกลับมาคือเท้าของฉินเฉินที่เตะพุ่งเข้ามา
กร๊อบ!
ขากรรไกรของเว่ยเจินถูกเตะจนหลุด เลือดและน้ำลายกระเด็นไปทั่ว เว่ยเจินล้มลงกับพื้นเสียงดัง ศีรษะมึนงง ร่างกายกระตุกอย่างรุนแรง
“เจ้าชื่อเว่ยเจินใช่หรือไม่ ข้าขอเตือนเจ้า อย่ามาหาเรื่องข้า ครั้งนี้ข้าจะปล่อยเจ้าไป แต่หากมีครั้งหน้า ข้ารับรองว่าจะฆ่าเจ้าแน่”
ฉินเฉินเดินเข้าไปหาเว่ยเจิน ก้มมองเขาจากที่สูง สายตาเต็มไปด้วยพลังจิตวิญญาณทั้งหมดของเขา จ้องมองเว่ยเจินอย่างดุดัน
ตูม!
เว่ยเจินรู้สึกว่าสมองของตนว่างเปล่าในทันที เงาแห่งความตายมหึมาปกคลุมร่างของเขาอย่างฉับพลัน ดวงตาของฉินเฉินราวกับกระบี่สองเล่มแทงทะลุหัวใจของเขา
“อ๊าก!”
เว่ยเจินกรีดร้องด้วยความหวาดกลัว ความหวาดกลัวที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อนผุดขึ้นจากก้นบึ้งของจิตใจ ในชั่วขณะนั้น เขารู้สึกราวกับตนตกอยู่ในนรกขุมลึก ถูกทรมานอย่างไม่สิ้นสุด
คราบเปียกปรากฏขึ้นบนกางเกงของเว่ยเจินในทันที ความร้อนชื้นทำให้เขาตกใจตื่น เขาถูกสายตาของฉินเฉินทำให้หวาดกลัวจนกลั้นปัสสาวะไม่อยู่ สำหรับเว่ยเจินที่หยิ่งผยองมาตลอด เรื่องนี้อ
