ับอายยิ่งกว่าถูกฆ่าเสียอีก
ปัง!
ฉินเฉินเตะเข้าไปที่ตันเถียนของเว่ยเจินอย่างแรง เว่ยเจินร้องลั่น ก่อนจะสลบไปทันที
เว่ยเจิ้นที่ยืนอยู่ด้านข้างตกใจจนตัวสั่น
ใบหน้าของเขาซีดเผือด รู้สึกได้ว่าทุกอย่างกำลังเลวร้ายอย่างยิ่ง โดยไม่คิดแม้แต่น้อย เขารีบพุ่งไปทางประตูข้างฉินเฉินอย่างบ้าคลั่ง
ในตอนนั้น ในหัวของเขามีเพียงความคิดเดียว นั่นคือหนีไปจากที่นี่ และหนีให้ไกลจากปีศาจตรงหน้านี้
“คิดจะหนีตอนนี้หรือ สายไปแล้ว!” ดวงตาของฉินเฉินเย็นเยียบ เขาต่อยหมัดออกไป ปัง! เว่ยเจิ้นถูกซัดกระเด็นกลับมาอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ และตกลงพื้นอย่างแรง
ตึก! ตึก! ตึก!
เสียงฝีเท้าดังขึ้นทีละก้าว ราวกับยมทูตกำลังเดินเข้ามา เว่ยเจิ้นไม่สนความเจ็บปวดทั่วร่าง รีบตะเกียกตะกายลุกขึ้น จากนั้นคุกเข่าลงบนพื้น มองฉินเฉินด้วยความหวาดกลัว พลางอ้อนวอนซ้ำแล้วซ้ำเล่า
“ฉินเฉิน…ไม่ ไม่…คุณชายเฉิน…ท่านเฉิน โปรดไว้ชีวิตข้าด้วย ข้าไม่กล้าอีกแล้ว ข้าไม่กล้าอีกแล้ว ข้าเป็นเพียงสัตว์เดรัจฉาน โปรดปล่อยข้าไปเถิด!”
“เจ้าพูดผิด เจ้าต่ำยิ่งกว่าสัตว์เสียอีก” ดวงตาของฉินเฉินเย็นลง แล้วเตะออกไปอย่างแรง
เว่ยเจิ้นไม่มีเวลาแม้แต่จะป้องกัน ก่อนที่เท้าของฉินเฉินจะเตะ
