ดวงตาของฉินเฉินวาบประกายเย็นยะเยือก เขายกเท้าถีบออกไปอย่างกะทันหัน ส่งร่างอีกฝ่ายกระเด็นออกไปทันที
ว๊าก!
เว่ยเจิ้นกระอักเลือดออกมาหนึ่งคำ ร่างลอยกระเด็นไปด้านหลังอย่างน่าเวทนา พุ่งออกไปหลายเมตรก่อนจะกลิ้งไปกับพื้นเหมือนน้ำเต้ากลิ้ง จากนั้นกระแทกเข้ากับกำแพงอย่างแรง
ปัง!
กำแพงสั่นสะเทือน ปูนปลาสเตอร์ร่วงหล่นลงมาเป็นชิ้น ๆ เว่ยเจิ้นซึ่งบาดแผลจากหลายวันก่อนยังไม่ทันหายดี ก็ส่งเสียงร้องโหยหวนทันที เสียงดังราวกับหมูถูกเชือด
ฉินเฉินเดินไปข้างหลินเทียนและจางอิง ตรวจชีพจรของทั้งสอง หลังจากพบว่าพวกเขาเพียงบาดเจ็บที่กล้ามเนื้อและกระดูก ไม่มีอันตรายร้ายแรง เขาก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก
หลินเทียนและจางอิงมองฉินเฉินอย่างไม่อยากเชื่อ ดวงตาเต็มไปด้วยความตกตะลึงอีกครั้งกับพลังที่เขาแสดงออกมา
“ระวัง!”
แต่ทันใดนั้น สีหน้าของทั้งสองก็เปลี่ยนไป ความตื่นตระหนกพุ่งขึ้นในดวงตา เมื่อมองไปด้านหลังของฉินเฉิน
ทันทีหลังจากนั้น ลมพายุอันรุนแรงดุจภูเขาไท่ซานกดทับก็พุ่งมาจากด้านหลังของฉินเฉิน พร้อมกับพลังอันน่าสะพรึงที่ทำให้หายใจไม่ออก ล็อกทุกตำแหน่งรอบตัวเขาไว้
“ไอ้สัตว์ตัวน้อย ข้าจะเอาชีวิตเจ้า!”
ด้านหลังฉินเฉิน เว่ยเจินคำรามเ
