ฉินเฉินแค่นหัวเราะเย็นชา จากนั้นก็เตะก้อนหินที่อยู่ตรงหน้าอย่างกะทันหัน
“แคร็ก!”
ก้อนหินขนาดเท่ากำปั้นถูกฉินเฉินเตะกระเด็นออกไปในทันที พุ่งออกไปดุจดาวตก กระแทกเข้าที่แผ่นหลังของชายหนุ่มคนนั้น
ปัง!
ชายหนุ่มล้มลงกับพื้นทันที หน้าคว่ำลงกับพื้น ปากกระแทกจนเลือดไหลเต็มปาก นอนร้องโอดโอยอยู่กับพื้นด้วยความเจ็บปวด
ฉินเฉินยิ้มเย็น จากนั้นก็ค่อย ๆ เดินเข้าไปในสวน
ทั่วทั้งสวนเงียบสงัด ไม่มีผู้คนอยู่รอบ ๆ มีเพียงดอกไม้และต้นไม้บางส่วนที่ปลูกไว้อย่างลวก ๆ ประตูของลานด้านหน้าแง้มเปิดอยู่ ความรู้สึกอันตรายแผ่วเบาแทรกเข้ามาในจิตใจของฉินเฉิน
แต่ฉินเฉินกลับไม่สะทกสะท้าน เขาผลักประตูเข้าไปและก้าวเข้าสู่ลาน
ทันใดนั้น
ฟึ่บ! ฟึ่บ!
แท่งเหล็กสองแท่งเหวี่ยงออกมาจากด้านหลังประตูอย่างฉับพลัน เล็งไปที่ด้านหลังศีรษะและใบหน้าของเขาตามลำดับ
แท่งเหล็กหวีดหวิวไปในอากาศ พกพาพลังอันน่าหวาดหวั่น เห็นได้ชัดว่าตั้งใจจะเอาชีวิต
จากหางตา ฉินเฉินเห็นชายหนุ่มสองคนซ่อนตัวอยู่หลังประตู ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยรอยยิ้มชั่วร้าย พวกเขาคือสมุนของเว่ยเจิ้น
และภายในลาน เว่ยเจิ้นซึ่งช่วงล่างยังพันผ้าพันแผลอยู่ จ้องมองฉินเฉินด้วยสีหน้าดุร้าย รอยยิ้
