็งแกร่งกว่าเว่ยเจินที่มีระดับสูงกว่าเขาได้ เพียงแค่พลังพื้นฐาน โดยไม่ต้องพึ่งประสบการณ์และเทคนิคจากชาติที่แล้วด้วยซ้ำ
ภายในห้อง ความสงบในดวงตาของเว่ยเจินหายไป ถูกแทนที่ด้วยความอับอายอย่างรุนแรงและความโกรธที่ไม่เคยมีมาก่อน
ความอับอายรุนแรงทำให้เลือดในกายของเขาเดือดพล่านจนแทบมีควันออกจากหู
“ไอ้สารเลว เพียงเพราะเจ้าทะลวงสู่ขอบเขตมนุษย์ขั้นกลาง แล้วรับหมัดของข้าได้หนึ่งครั้ง เจ้าคิดว่าตัวเองมีสิทธิ์พูดกับข้าหรือ วันนี้ข้าจะทำให้เจ้ารู้ว่า ช่องว่างระหว่างเรานั้นเป็นเหวลึกที่ไม่มีวันข้ามได้!”
เว่ยเจินกำหมัด เสื้อผ้าพลิ้วสะบัด หมัดทั้งสองยกขึ้นประสานกันที่หน้าอก ในชั่วพริบตา รัศมีลึกลับก็แผ่ออกมาจากตัวเขา
รัศมีหนาหนักดุจเทือกเขาแผ่ออกจากร่างของเว่ยเจิน ทำให้เว่ยเจิ้นที่นอนอยู่บนพื้นและคนที่ซ่อนอยู่ไกล ๆ รู้สึกกดดันอย่างรุนแรง จนอยากถอยหนีโดยสัญชาตญาณ
“ดี! ไม่เพียงพลังของพี่ใหญ่จะอยู่ที่ขอบเขตมนุษย์ขั้นปลายระดับสูงสุด เขายังฝึกทักษะยุทธ์มากมาย โดยเฉพาะหมัดเทพห้ายอดเขาระดับเหลืองขั้นสูงที่ฝึกจนถึงขีดสุด รัศมีเช่นนี้แม้แต่ยอดฝีมือขอบเขตปฐพีก็อาจต่อกรได้ เมื่อครู่พี่ใหญ่เพียงประมาท ขอแค่จริงจัง การ
