กมาในทันที
พร้อมกับเสียงคำรามนั้น ร่างของฉินเฉินก็พุ่งออกไปทันที หมัดหนึ่งซัดใส่เว่ยเจิ้น
ครืน!
แรงลมจากหมัดสั่นสะเทือน ลมแรงคำราม
อำนาจหมัดอันน่าสะพรึง ราวกับมังกรพิโรธ พุ่งถึงตัวเว่ยเจิ้นในพริบตา
เมื่อเห็นสภาพน่าสมเพชของสหายทั้งสอง ฉินเฉินโกรธจริง ๆ ในครั้งนี้ เขารู้ดีว่าคนที่เว่ยเจิ้นต้องการจัดการจริง ๆ คือเขาเอง
หลินเทียนและจางอิงเป็นเพียงผู้บริสุทธิ์
เมื่อสัมผัสได้ถึงพลังหมัดอันน่าหวาดหวั่นที่กำลังพุ่งเข้ามา สีหน้าของเว่ยเจิ้นเปลี่ยนไปอย่างรุนแรง ก่อนที่เขาจะทันตั้งตัว แรงหมัดอันน่าตกใจก็มาถึงแล้ว ในช่วงคับขัน เว่ยเจิ้นทำได้เพียงยกแขนไขว้ขึ้นป้องกันหน้าอก ก่อนที่หมัดเหล็กของฉินเฉินซึ่งราวกับสามารถบดขยี้ทุกสิ่งจะฟาดลงอย่างรุนแรง
ปัง!
ราวกับภูเขาสูงถล่มลงมา กระดูกแขนของเว่ยเจิ้นส่งเสียงลั่นกรอบ พลังปราณแท้ที่เขาเร่งขึ้นอย่างเร่งรีบแตกสลายในทันที และในวินาทีถัดมา พลังมหาศาลของฉินเฉินก็ซัดเขากระเด็นออกไป
โครม! ปัง!
เว่ยเจิ้นกระแทกเข้ากับโต๊ะไม้เหล็กด้านหลังอย่างแรง โต๊ะไม้เหล็กที่แข็งแกร่งแตกกระจายทันที เศษไม้ปลิวว่อนกระจัดกระจายเต็มพื้น
“เจ้า…เจ้า…”
เว่ยเจิ้นที่ยืนอยู่ด้านข้างตกตะลึง เขาชี้ไปที
