ยเหรียญเงิน เพียงไม่กี่วันก็ใช้เงินหลายร้อยเหรียญที่เขาเก็บสะสมไว้จนหมด
เมื่อก้าวออกจากหอคอยฝึกตน แสงแดดภายนอกสดใส อากาศบริสุทธิ์ทำให้รู้สึกสดชื่น
แต่ฉินเฉินกลับขมวดคิ้วและหันมองไปด้านข้าง
ชายหนุ่มคนหนึ่งที่ยืนอยู่หน้าทางเข้า เมื่อเห็นฉินเฉิน แววตาเย็นชาก็วาบผ่าน ก่อนจะหันตัวเดินจากไป
ร่างของฉินเฉินไหววูบ ขวางทางเขาไว้ทันที
ความตื่นตระหนกปรากฏขึ้นในดวงตาของชายหนุ่ม
“เจ้าจะทำอะไร ทำไมต้องขวางทางข้า?”
“คำถามนั้นข้าควรถามเจ้ามากกว่า เจ้าเป็นใคร แล้วทำไมถึงจ้องมองข้า?” ฉินเฉินหรี่ตาพูด
“หึ ใครจ้องมองเจ้า?”
“ไม่ยอมพูดใช่ไหม?” ฉินเฉินไม่เสียเวลาพูดไร้สาระ เขาคว้าคอของอีกฝ่ายแล้วยกขึ้นเหมือนลูกไก่ตัวหนึ่ง
“เจ้า…เจ้า…ปล่อยข้านะ!”
ชายหนุ่มคว้าข้อมือของฉินเฉินอย่างสิ้นหวัง พยายามแกะออก แต่มือขวาของฉินเฉินราวกับคีมเหล็ก ไม่ว่าจะดิ้นรนอย่างไรก็ไม่ขยับ
ไม่นานใบหน้าของชายหนุ่มก็แดงก่ำ เขาร้องเสียงแหลมราวห่านถูกบีบคอ ร่างกายดิ้นรนอย่างรุนแรง
“พูดมา!” ฉินเฉินกล่าวอย่างเย็นชา
“ข้า…ข้าไม่รู้…ว่าเจ้าพูดเรื่องอะไร” ชายหนุ่มยังคงดื้อดึง
ฉินเฉินเพิ่มแรงบีบ มืออันน่าสะพรึงกลัวกดลงบนลำคอของอีกฝ่าย ทำให้หน้าอ
