กของเขาหดตัวอย่างรุนแรงเพราะขาดอากาศ
สายตาเย็นชานั้นทำให้ชายหนุ่มรู้สึกหนาวสะท้านไปถึงกระดูก
“ข้า…ข้าจะพูด ข้าจะพูด…” ชายหนุ่มยอมแพ้ในที่สุด
ปัง!
ฉินเฉินปล่อยมือ โยนอีกฝ่ายลงบนพื้น แล้วมองเขาอย่างเย็นชา
“คุณชายเว่ยเจิ้นให้ข้ามาเฝ้าดูเจ้า เขาไปหาหลินเทียนกับจางอิงแล้ว รู้ว่าเจ้าอยู่ในหอคอยฝึกตน จึงให้ข้ามาเฝ้าหน้าหอคอย พอเห็นเจ้าออกมาก็ให้รีบไปแจ้งเขา…” ชายหนุ่มนอนหอบหายใจอยู่บนพื้น ดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวเมื่อมองฉินเฉิน
เขามั่นใจว่าหากเมื่อครู่เขาไม่พูดออกมา เขาคงถูกฉินเฉินบีบคอตายแน่
“เป็นมันอีกแล้ว” ดวงตาของฉินเฉินเย็นลง “หลินเทียนกับจางอิงอยู่ที่ไหน พวกเขาเป็นอะไรหรือไม่!”
“ข้าไม่รู้ พวกเขาถูกคุณชายเว่ยเจิ้นพาตัวไปแล้ว”
“อะไรนะ!” ฉินเฉินกล่าวอย่างเย็นชา “ตอนนี้เว่ยเจิ้นอยู่ที่ไหน?”
“อยู่ที่ลานพักของเขา ข้าไม่รู้อะไรอีกแล้ว ข้ามีหน้าที่แค่เฝ้าดูเจ้าเท่านั้น”
“พาข้าไปเดี๋ยวนี้!” ดวงตาของฉินเฉินเย็นเยียบ น้ำเสียงเคร่งขรึมอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน
ดูเหมือนบทเรียนที่เขาให้เจ้าหมอนั่นเมื่อไม่กี่วันก่อนจะยังไม่พอ เพียงไม่ถึงสองวัน มันก็กล้ามาหาเรื่องอีก แถมยังพาหลินเทียนกับจางอิงไปด้วย
“ไม่รู้
