ย่างไรก็ไม่ขยับ
“เกิดอะไรขึ้น?”
สีหน้าของเว่ยเจิ้นทั้งตกใจทั้งโกรธ เขากำลังจะเร่งโคจรพลังปราณแท้
“ปัง!”
ความเจ็บปวดแหลมคมพุ่งเข้าสู่หน้าอกของเขาอย่างฉับพลัน พร้อมเสียงกรีดร้อง ร่างของเขาก็ถูกซัดกระเด็นออกไปด้านข้าง
ภาพที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหันนี้ทำให้ทุกคนอ้าปากค้าง
“ขยะอย่างเจ้า ยังกล้าตะโกนต่อหน้าข้า”
ฉินเฉินกล่าวเยาะด้วยสีหน้าดูแคลน สายตาที่มองลงมาจากเบื้องบนทำให้เว่ยเจิ้นโกรธจนแทบคลั่ง
“ไอ้สารเลว ข้าจะหักแขนขาของเจ้า แล้วให้เจ้าคุกเข่าขอความเมตตาจากข้า”
ใบหน้าของเว่ยเจิ้นแดงก่ำ เขาจะทนความอัปยศเช่นนี้ได้อย่างไร เขากัดฟันทนความเจ็บปวด กระโดดขึ้นมาอีกครั้ง
เมื่อเขาสะบัดร่าง พลังประหลาดก็แผ่ออกมาจากร่างของเขา ราวกับมีออร่าลึกลับกำลังตื่นขึ้นในร่างกาย
“พลังสายเลือด!”
“เว่ยเจิ้นเพิ่งอยู่ขอบเขตมนุษย์ขั้นกลาง แต่กลับสามารถใช้พลังสายเลือดได้แล้วหรือ?”
“เหลือเชื่อจริง ๆ”
“คราวนี้ฉินเฉินลำบากแน่”
ท่ามกลางเสียงอุทานของผู้คน ใบหน้าของเว่ยเจิ้นบิดเบี้ยวอย่างโหดเหี้ยม เขากระโดดขึ้นกลางอากาศแล้วหัวเราะเยาะ
“ถูกต้อง นี่คือพลังสายเลือดของตระกูลเว่ย ‘พุ่งชนกระทิงป่า’ ล้มลงไปซะ!”
พร้อมเสียงคำราม เว่ยเจิ้นชกหมัดลงไปที่
