ศีรษะของฉินเฉิน หมัดของเขาถูกห่อหุ้มด้วยแสงสีแดงจาง ๆ น่าสะพรึงกลัวจนทำให้ผู้คนแทบหายใจไม่ออก
แรงกดดันมหาศาลทำให้ใบหน้าของทุกคนเปลี่ยนสี ขนลุกซู่
“คุณชายเฉิน!”
หลินเทียนและจางอิงร้องตะโกนพร้อมกัน เตรียมจะพุ่งเข้าไปช่วย
แม้พวกเขาจะไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเว่ยเจิ้น แต่หากทั้งสามร่วมมือกัน อย่างน้อยก็ยังพอถ่วงเวลาได้บ้าง
หากฉินเฉินต้องเผชิญหน้ากับเขาเพียงลำพัง หมัดเดียวก็อาจไม่ใช่แค่กระดูกหัก แต่ถึงขั้นเสียชีวิต
ดูเหมือนฉินเฉินจะไม่สามารถต้านหมัดของเว่ยเจิ้นได้ ร่างของเขาเอนเอียงเล็กน้อย แล้วจู่ ๆ ก็ยกเท้าขึ้น
“ปัง!”
เสียงทุ้มดังเข้าหูทุกคน จากนั้นพวกเขาก็เห็นร่างของเว่ยเจิ้นที่กำลังพุ่งเข้ามา ราวกับถูกสิ่งลี้ลับชักนำ พุ่งชนปลายเท้าของฉินเฉินพอดี
ตำแหน่งที่โดนคือหว่างขาของเขาอย่างแม่นยำ เป็นการกระแทกแบบเต็ม ๆ
“อ๊าก!”
เสียงกรีดร้องสะท้านดังขึ้นทันที เว่ยเจิ้นกุมหว่างขาด้วยสองมืออย่างสิ้นหวัง ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด เสียงร้องโหยหวนของเขาแทบจะทำให้แก้วหูแตก น้ำตาน้ำมูกไหลเต็มหน้า ใบหน้าแดงก่ำราวกับตับหมูต้ม
ความเจ็บปวดรุนแรงแผ่จากหว่างขา สิ่งที่ทำให้เขาหวาดกลัวยิ่งกว่าคือ เขารู้สึกราวกับของสำคัญตรงนั้น
