บทที่ 143 พี่จ้าว…นี่คือครั้งสุดท้ายแล้ว
“เสียงน่ารำคาญ”
เสียงลวี่หยางยังไม่ทันจบคำ กว่างหมิงที่กำลังร้องคร่ำครวญพลันนิ่งเงียบลงทันที ทรุดตัวคุกเข่าลงบนพื้นไม่กล้าเงยหน้า รู้สึกราวกับตกลงไปในปล่องน้ำแข็งเย็นยะเยือก
ทว่าลวี่หยางกลับมีท่าทีอ่อนโยน ยื่นมือมาประคองเขาขึ้นด้วยตัวเอง
“อยู่ในสุขาวดีเซิ่นเล่อเป็นอย่างไรบ้าง?”
“ต้องรบกวนเจินเหรินเป็นห่วงแล้ว”
เหงื่อของกว่างหมิงรินไหลเป็นสาย กลืนน้ำลายลงคอพลางตอบเสียงสั่นว่า “ล้วนเป็นเพราะเจินเหรินไว้ชีวิต ข้าน้อยถึงยังมีลมหายใจ ทุกวันนี้อยู่ในสุขาวดีเซิ่นเล่อก็ถือว่าไม่เลวแล้ว”
“โอ้?” ลวี่หยางเลิกคิ้วเล็กน้อย “แล้วเจ้าได้อะไรติดมือกลับมาหรือไม่?”
“ไม่มีเลย! ไม่มีสักนิด!”
กว่างหมิงรีบส่ายหัวอย่างบ้าคลั่ง ร้อนรนกล่าวว่า “แค่ได้รับความเมตตาจากอาจารย์ รับให้เป็นศิษย์เอกของอารามฝูหลงเท่านั้น นอกนั้นไม่มีสิ่งใดอีกเลย”
“เช่นนั้นเองหรือ” ลวี่หยางพยักหน้าด้วยความพึงใจ “ดีมาก ดีจริง ๆ”
จากนั้นจึงเข้าสู่เรื่องหลักในที่สุด “ไม่ปิดบังให้มากความ ข้ามีเรื่องเล็กน้อยอยากให้ช่วย สหายนักบวชกว่างหมิงจะช่วยข้าสักหน่อยได้หรือไม่?”
แน่นอนว่าไม่อยากช่วย!
กว่างหมิงหนาวเย็นไปถึงกระดูก แต่สีหน้ากลับฉายแววตื่นเต้น “ได้เป็นข้ารับใช้เจินเหรินแม้ต้องลุยไฟฝ่าหุบเหว ก็เป็นบุญสามชาติของข้าน้อยแล้ว!”
ลวี่หยางยิ่งยิ้มอย่างเป็นมิตร พูดเสียงนุ่ม “อย่ากังวล เป็นเพียงเรื่องเล็ก
