กหน้าอย่างเข้าอกเข้าใจ “ไม่ต้องห่วง เรื่องนี้ข้าคำนวณไว้หมดแล้ว ข้าสาบานได้ว่าครั้งนี้เขาจะต้องตายไร้ซาก!”
“ตกลงตามนี้!”
กว่างหมิงตอบรับในทันที ลวี่หยางจึงลอยกายจากไป
หลังจากเขาไปแล้ว กว่างหมิงทรุดตัวลงกับพื้น ร่างเต็มไปด้วยเหงื่อ มือสั่นระริกหยิบเอาธูปปลุกจิตที่ซ่อนไว้ออกมา
แกร๊ก!
ธูปปลุกจิตจุดติด สีหน้าเขาค่อย ๆ สงบลงท่ามกลางควันธูป ไม่รู้เวลาผ่านไปเท่าไร ดวงตาเขาก็ลืมขึ้น
และในพริบตานั้น กลับเปลี่ยนไปเป็นคนละคน!
“หึหึ”
แม้ใบหน้าไม่แปรเปลี่ยน แต่คิ้วตาแผ่ผาย ดวงตาคมกล้า อากัปกิริยาเปลี่ยนไปราวฟ้ากับเหว
“เจ้าเด็กโง่ เขาไม่เข้าใจเคล็ดวิชามหัศจรรย์ของสุขาวดีเซิ่นเล่อเลย”
“ทั่วใต้หล้า สี่ทิศแปดด้าน ไม่มีใครเหมาะเป็นสายลับยิ่งไปกว่าพุทธภิกษุในสุขาวดีแล้ว เพราะแม้แต่ตัวตนของข้า ก็ถูกฝึกฝนให้กลายเป็นข้า แล้วข้าจะทรยศตัวเองได้อย่างไร?”
เขานำกว่างหมิงกลับมาเพียงเพื่อใช้เป็นเหยื่อล่อเท่านั้น!
“ลวี่หยางต้องการล่อข้าออกไป แล้วลอบซุ่มสังหาร? เช่นนั้นข้าก็จะเล่นตามน้ำ ให้พวกมันยืมมีดสังหารตัวเองเสียเลย!”
เมื่อคิดได้เช่นนี้ อรหันต์ฝูหลงก็ลูบร่างของกว่างหมิงเบา ๆ ดวงตาวาววับเย็นเยียบ
“แม้เจ้านี่จะหัวไว แต่ก็ขี้ขลาดกลัวตาย กล้าคิดจะหักหลังข้าจริง ๆ… ก็ช่างเถิด ยังเก็บไว้ลวงลวี่หยางก่อน จะได้ไม่สงสัย หากสำเร็จเมื่อไร ค่อยกำจัดมันทิ้ง”
ในวินาทีนั้น อรหันต์ฝูหลงก็ถอนสติกลับคืน
อีกครู่หนึ่ง กว่างหมิง
