“ไม่ต้องห่วง ตัวนี้ไม่ใช่ของท่านหรอก วันนี้เรากินเกี๊ยวไส้ไข่นกกระทากับผูกงอิง ส่วนตัวอ้นตุ๋นหม้อนี้ ข้าจะนำไปให้หัวหน้าหมู่บ้านกานสุ่ย ข้าจะฝากให้เขาช่วยหาคนที่ก่อเตาเป็น เตาดินที่บ้านเรามีตอนนี้เล็กเกินไป”
“อืม! ดี!” กู้ฉางสุ่ยรีบตบอก เขารีบรับหม้อใส่ตัวอ้นใบนั้นมาทันที “ข้าจะเอาไปให้หัวหน้าหมู่บ้านกานสุ่ยเดี๋ยวนี้เลย!”
พูดจบก็ยกหม้อวิ่งออกไปอย่างไว เหมือนกลัวว่าถ้าช้าไปนิดเดียว เถียนฮวนจะเปลี่ยนใจเก็บหม้อไว้ แล้วจับตัวอ้นยัดใส่ปากเขาแทน!
เถียนฮวนเห็นแล้วก็ทั้งโมโหทั้งขำ
“เฮอะ! ก็แค่ให้ท่านกินตัวอ้นทุกมื้อไม่กี่วันเอง บังคับให้กินเพิ่มอีกนิดหน่อยก็แค่นั้น ท่านถึงกับต้องตกใจขนาดนี้เชียวหรือ”
แต่ว่า…
นางยกมือขึ้นปิดปากหัวเราะเบาๆ
“ข้าไม่มีวันบอกท่านหรอก ว่าในไส้เกี๊ยววันนี้ข้าก็ใส่เนื้อตัวอ้นไปด้วยเหมือนกัน!”
พอดีตอนนั้น น้ำในหม้อก็เริ่มเดือดปุดๆ นางรีบเปิดฝาหม้อ ใส่เกี๊ยวที่ปั้นไว้ลงไป
เติมฟืนใส่เตาอีกหน่อย เติมน้ำในหม้อไปสามรอบ จนกระทั่งเกี๊ยวกลมๆ อ้วนๆ หลายสิบชิ้นลอยขึ้นมาบนผิวน้ำ กลิ้งไปกลิ้งมาในน้ำเดือด นางก็รีบช้อนเกี๊ยวขึ้นมา แล้วแอบหยิบมาชิมคำหนึ่ง
“อืม! หอม สด อร
