ผู้ที่มาคืออาจารย์เกาจากโรงหมอในตัวตำบล
แต่พอเขารั้งบังเหียนรถเทียมล้อจนจอดที่หน้าบ้าน แล้วเห็นกระท่อมมุงฟางเก่าๆ หลังเล็กเบื้องหน้า กับสองสามีภรรยาที่นั่งอยู่หลังอาหารอย่างอิ่มเอมและมีความสุข ใบหน้าของเขาก็เต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
“ที่นี่…คือบ้านของพวกเจ้า? จริงๆ แล้วในบ้านมีแค่พวกเจ้าสองคนงั้นหรือ”
“ท่านก็เห็นด้วยตาตัวเองแล้วมิใช่หรือ ถ้าไม่เชื่อ ท่านจะเข้าไปตรวจดูด้วยตัวเองก็ได้” เถียนฮวนตอบอย่างใจเย็น
นางแค่พูดไปอย่างนั้น แต่ใครจะรู้ว่าอาจารย์เกาจะกระโดดลงจากรถเทียมล้อ แล้วเดินตรวจตราทุกซอกทุกมุมของบ้านอย่างละเอียดจริงๆ
พอตรวจเสร็จ สีหน้าของเขาก็หม่นหมองลงทันตา
ตอนนั้นเอง กู้ฉางสุ่ยก็ยกเก้าอี้ออกมาตัวหนึ่ง “ฝนตกหนักแบบนี้ พวกเราก็ไม่คิดว่าจะมีแขกมา บ้านเราก็เรียบง่ายไม่มีอะไรเลิศหรูนัก หากต้อนรับไม่ดี ขอท่านโปรดยกโทษให้ด้วย”
อาจารย์เกานั่งลง แล้วก็จ้องมองสองสามีภรรยาอย่างถี่ถ้วน จากนั้นก็หันไปมองพื้นที่หน้าบ้านที่มีสมุนไพรปลูกเรียงรายอยู่บนที่ดินหนึ่งหมู่ พืชพวกนี้ดูออกได้ทันทีว่าเป็นสมุนไพรที่ขุดมาจากภูเขา แต่กลับเติบโตได้ดีเสียด้วย!
นอกจากสมุนไพรที่อยู่ในแปลงแล้ว ยังมีสมุนไพรอีก
