ร “สองตำรับนี้อร่อยทั้งคู่ รสชาติก็ต่างกันมาก ข้ากินแล้วกินอีกก็ยังเลือกไม่ถูกว่าชอบอันไหนมากกว่า เจ้าบอกข้าทีเถิดว่าควรทำเช่นไร”
สายตาของเขาราวลูกหมาตัวน้อย…
แววตาเช่นนั้นอีกแล้ว!
หัวใจของเถียนฮวนก็อ่อนยวบลงทันที ทว่านางก็ยังฝืนตีหน้าเคร่งขรึม
“ไม่ได้ ท่านต้องเลือกมาสักอย่าง!”
“งั้นก็ได้” กู้ฉางสุ่ยเม้มปาก แล้วก้มลงสำรวจอย่างละเอียด ก่อนจะเอ่ยว่า “ตัวอ้นตุ๋นน้ำใสนั้น ไม่ต้องเติมอะไรเพิ่ม กลิ่นตัวอ้นหอมละมุนอย่างเป็นธรรมชาติ รสชาตินุ่มละมุนลิ้น ส่วนตัวอ้นพะโล้นั้น กลิ่นน้ำราดชัดเจน รสจัดและเข้มข้น วันนี้ข้าเหนื่อยมาทั้งวัน เหงื่อออกเยอะ ข้าชอบรสจัดมากกว่า”
พูดอีกอย่างก็คือ เขาชอบตัวอ้นพะโล้มากกว่า
เถียนฮวนพยักหน้า “ดี ข้ารู้แล้ว”
“แต่ว่าตัวอ้นตุ๋นน้ำใสก็อร่อยมากนะ! โดยเฉพาะน้ำแกงนั่น อร่อยสุดยอด!” กู้ฉางสุ่ยรีบกล่าวเสริม
“ต้องให้ท่านบอกด้วยหรือ อาหารที่ข้าทำ ข้าย่อมรู้ดีอยู่แล้ว!” เถียนฮวนค้อนเข้าให้
กู้ฉางสุ่ยจึงหัวเราะแห้งๆ แล้วรีบคีบตัวอ้นพะโล้ใส่ถ้วยให้นางหนึ่งชิ้น “เอาละ ไม่พูดมากแล้ว ภรรยารีบกินข้าวเถอะ! เจ้าเองก็เหนื่อยเหมือนกัน ต้องกินเยอะๆ นะ”
เถียนฮวนพยักหน้า แล้วทั้งส
