เช้าวันรุ่งขึ้น พวกเขาก็ออกไปจับตัวอ้นบนภูเขาอีกครั้ง
“ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด น้ำมันตัวอ้นครึ่งขวดคงจะหมดในเร็ววัน พวกเราต้องรีบทำอีกขวดไปส่งให้ทันก่อนที่เขาจะใช้หมด แต่อย่ากดดันตัวเองมากนัก สักสิบวันน่าจะพอแล้ว” เถียนฮวนเอ่ยออกมา
แผนการนี้ กู้ฉางสุ่ยเห็นด้วยเต็มที่
“ได้เลย ทุกอย่างตามที่เจ้าว่า”
เรื่องทำน้ำมันตัวอ้นตอนนี้ยังไม่เร่งด่วน ทั้งสองจึงไม่ได้ใช้เวลาทั้งวันในป่าไผ่เหมือนเมื่อก่อน
ครึ่งวันเช้าจับตัวอ้น ครึ่งวันบ่ายไปเก็บสมุนไพร บางคืนก็แปรรูปสมุนไพร ใช้ชีวิตอย่างเรียบง่ายและสงบสุข
เถียนฮวนเก็บซานชี[1] ฮั่วเซียง[2] และไฉหู[3]จากบนเขามาปลูกในที่สามหมู่หน้าบ้านอีกด้วย
ค่อยๆ ทำไปทีละวัน ไม่ทันไรก็ปลูกจนเต็มที่ดินที่เหลืออยู่หนึ่งหมู่
หลังจากจับตัวอ้นมาแล้วหลายวัน กู้ฉางสุ่ยก็เริ่มเข้าใจพฤติกรรมการเคลื่อนไหวของตัวอ้น รู้ว่าพวกมันชอบกินอะไร
นอกจากจะใช้ควันแล้ว เขายังลงมือทำกับดักจับตัวอ้นเพิ่มอีกหลายแบบ จากนั้นก่อนกลับบ้านในแต่ละวัน เขาก็จะวางกับดักไว้ พอรุ่งเช้าในวันถัดมา พวกเขาก็พบว่ามีตัวอ้นติดกับดักอยู่หลายตัว!
“เยี่ยมไปเลย!”
พอเห็นผลลัพธ์ เถียนฮวนกับกู้ฉางสุ่ยก็ยิ้มกว้างด้วยความดีใจ
