จากนี้ไป พวกเขาแค่วางกับดักไว้ในป่าไผ่ตอนเย็น รุ่งเช้ามาก็ไปจับตัวอ้นในกับดัก
ประหยัดทั้งเวลาและแรงกาย แถมยังมีเวลาไปเดินป่าเพิ่มเพื่อเก็บสมุนไพรกลับมาแปรรูปที่บ้าน
ระหว่างที่วุ่นอยู่กับสมุนไพร เถียนฮวนก็ไม่ลืมใช้ตัวอ้นที่จับมาลองปรุงอาหารสารพัดแบบให้กู้ฉางสุ่ยลิ้มลอง
ตัวอ้นตุ๋นหน่อไม้ ตัวอ้นนึ่ง ตัวอ้นผัดต้นหอม วิธีการปรุงที่นึกออกนางได้ลองปรุงหมดแล้ว
หลายวันมานี้พวกเขาได้กินแต่ตัวอ้น ช่วงแรกกู้ฉางสุ่ยก็กินอย่างเอร็ดอร่อยดีอยู่หรอก พอนานวันเข้า เถียนฮวนเรียกให้เขาเอาตัวอ้นที่เพิ่งจับได้ไปที่ลำธารเพื่อเชือดและชำแหละล้างให้สะอาด ไหล่ของเขาก็เริ่มตกลงเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว วันเวลาผ่านไป ไหล่ก็ยิ่งตกมากขึ้นทุกที
ผ่านไปแปดเก้าวัน เช้าวันนี้พอตื่นขึ้นมา ก็พบว่าเมื่อคืนมีฝนตกลงมา
ฟ้ามืดครึ้ม ทางขึ้นเขาก็เละเป็นโคลน เถียนฮวนจึงเสนอว่า “วันนี้อย่าขึ้นเขาเลย พักผ่อนสักวันก็แล้วกัน คืนนี้จะได้นอนเร็ว พรุ่งนี้ตื่นเช้าไปส่งสมุนไพรในตัวตำบล”
“ตกลง” กู้ฉางสุ่ยพยักหน้ารีบรับ
ปากพูดว่าจะพัก แต่ร่างกายของพวกเขากลับไม่อยู่เฉย
กู้ฉางสุ่ยกับเถียนฮวนช่วยกันต่อครัวแบบง่ายๆ ไว้หน้าบ้าน
แบบนี้ ต่อให้นอกบ้า
