บะหมี่ของพวกเรายังไม่มาอีกหรือ รอตั้งนานแล้วนะ!”
“มาแล้วๆ กำลังจะมาแล้ว!” ท่านอาสามรีบเช็ดเหงื่อบนหน้าผาก ยกบะหมี่ขึ้นโต๊ะลูกค้าอย่างเร่งรีบ
แม้จะยุ่งจนแทบไม่มีเวลาหายใจ แต่บนใบหน้าของเขาก็เต็มไปด้วยรอยยิ้ม ดูก็รู้ว่าเขาพอใจร้านบะหมี่ในตอนนี้มากเพียงใด
กู้ฉางสุ่ยหยุดฝีเท้าลงทันที “เกิดอะไรขึ้น ข้าจำได้ว่าคราวก่อนที่เราผ่านมา ร้านยังไม่คึกคักขนาดนี้นี่นา ตอนข้ามากับท่านปู่ก็ไม่เห็นจะมีคนเยอะเท่านี้เลย”
คนที่ยืนรอแถวอยู่ข้างๆ ได้ยินเข้าก็พูดทันทีว่า “เจ้าคงไม่รู้ เมื่อไม่กี่วันก่อนท่านอาสามสวีเหมือนได้รับคำแนะนำจากผู้รู้ น้ำแกงในร้านก็อร่อยขึ้น ดื่มแล้วหอมกลมกล่อมเสียยิ่งกว่าเดิม รสชาติดีจนร้านอื่นเทียบไม่ติด เช่นนั้นคนถึงได้แห่มาเข้าแถวรอกินกัน”
“ใช่แล้ว! จะพูดเช่นไรดี…อืม รสชาติน้ำแกงก็มิได้เปลี่ยนไปมากนัก แต่พอกินแล้วกลับอร่อยขึ้นกว่าเดิม รู้ตัวอีกทีก็อยากกินอีก ข้าเองก็มาต่อแถวทุกวันเลยนะช่วงนี้!”
“ข้าก็เหมือนกัน! ข้าด้วย!”
คนอื่นๆ ก็พากันพูดสนับสนุน กล่าวชมน้ำแกงร้านท่านอาสามกันไม่หยุด
เมื่อได้ยินวาจาเหล่านั้นแล้วกู้ฉางสุ่ยจึงส่งยิ้มเจ้าเล่ห์ให้ภรรยาทันที “ข้าเดาว่าเรื่องนี
