ซูอี๋เหนียงรีบหยิบกระจกขึ้นมาส่องดู ก็เห็นว่าเศษผงเล็กๆ ที่ติดอยู่ตรงแผลนั้นหายไปหมดแล้วจริงๆ แม้บริเวณที่ถูกน้ำร้อนลวกจะยังบวมแดงอยู่มาก แต่…
“หืม? ตรงนี้เย็นสบายยิ่งนัก ไม่ค่อยปวดแล้ว!”
“แน่นอนอยู่แล้ว ข้าบอกแล้วไม่ใช่หรือว่าน้ำมันตัวอ้นนั้นช่วยให้บาดแผลฟื้นตัวและบรรเทาอาการปวด ได้ผลเสียยิ่งกว่าใช้น้ำมันงาเสียอีก” เถียนฮวนกล่าวพร้อมรอยยิ้ม
ยานี้นางทดลองด้วยตัวเองแล้ว จึงมั่นใจนักว่ามีสรรพคุณยอดเยี่ยม
ซูอี๋เหนียงยิ้มออกมาเป็นครั้งแรกในรอบห้าวัน
“หมอเทวดา! เจ้าคือหมอเทวดาที่ข้ารอคอยมาตลอด! ข้ารอมานานนัก ในที่สุดก็ได้พบเจ้าเสียที!” นางรีบลุกขึ้นจับมือเถียนฮวนไว้แน่น
เถียนฮวนรีบส่ายหน้า “ข้าไม่ใช่หมอหรอกเจ้าค่ะ ข้าแค่พอมีความรู้เรื่องการปรุงยาเล็กน้อยเท่านั้น ไม่มีความสามารถด้านการวินิจฉัยหรือจ่ายยาเลย ชีวิตนี้ข้าไม่อาจเป็นหมอเทวดาได้”
“หืม? เจ้าไม่ใช่หมอหรือ” ซูอี๋เหนียงตะลึงงันแล้วรีบหันไปมองหมอจาง
หมอจางเองก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย “ข้าเองก็เพิ่งรู้ว่าแม่นางผู้นี้ไม่ใช่หมอ แม่นางกลับรู้สรรพคุณของน้ำมันตัวอ้น วิธีการทายา ทักษะการทำแผล ล้วนเชี่ยวชาญยิ่งนัก ข้าขอถามว่าตระกูลของแม่นางมีวิชาแพทย์งั้น
