ียงเห็นภาพนี้เข้าก็พลันแววตาวูบไหว ก่อนจะเบือนหน้าหนีกระแอมไอเบาๆ สองครั้ง
สาวใช้เห็นท่าทีนั้นก็รีบพูดขึ้น “ไม่ทราบว่าทั้งสองท่านยังมีธุระอื่นอีกหรือไม่เจ้าคะ”
เถียนฮวนกับกู้ฉางสุ่ยรีบส่ายหน้า “ไม่มีแล้ว!”
หมอจางเอ่ยว่า “ในเมื่อยาของแม่นางเถียนได้ผล เช่นนั้นข้าก็เพียงแค่จ่ายยาลดไอร้อนอีกชุดให้อี๋เหนียง ใช้ควบคู่กับยาทาภายนอกและยากิน พอครบครึ่งเดือน แผลก็คงจะหายสนิทแล้ว”
“ถ้าเช่นนั้น ขอเชิญทั้งสองท่านไปเขียนใบสั่งยาที่ด้านนอกเถิดเจ้าค่ะ” สาวใช้รีบพาทั้งสามคนเดินออกไป
เดิมทีพอออกจากห้องของซูอี๋เหนียง เถียนฮวนกับกู้ฉางสุ่ยก็เตรียมตัวจะขอตัวกลับแล้ว
วันนี้จุดประสงค์ของพวกเขาถือว่าสำเร็จ ตอนนี้ก็แค่อยากรีบกลับบ้าน เพราะที่บ้านยังมีงานรออยู่อีกมาก!
แต่หมอจางกลับเรียกพวกเขาไว้ “แม่นางเถียน อย่าเพิ่งกลับ รอให้ข้าเขียนใบสั่งยาเสร็จก่อน ข้ามีเรื่องอยากคุยกับพวกเจ้า”
ก่อนหน้านี้พวกเขาเข้าจวนคหบดีหวังมาได้ก็เพราะหมอจาง ซ้ำยังเป็นหมอจางที่ใจกว้าง ยอมเปิดโอกาสให้เถียนฮวนแสดงฝีมือ ไม่เช่นนั้น พวกเขาคงไม่มีทางหาเงินห้าตำลึงได้ง่ายๆ แบบนี้
เมื่อหมอจางเปิดปากพูดมาเอง เถียนฮวนกับกู้ฉางสุ่ยจึงพยักหน้า
