รับคำทันที ละทิ้งความคิดที่จะกลับบ้านไปเสีย
ด้านนอกมีโต๊ะตัวหนึ่งถูกจัดเตรียมไว้เรียบร้อย หมอจางเขียนใบสั่งยาอย่างคล่องแคล่ว จากนั้นก็อธิบายการใช้ยาให้สาวใช้ฟัง ก่อนจะหันไปพยักหน้าให้เถียนฮวน “เราออกไปคุยกันต่อข้างนอกเถอะ”
เถียนฮวนก็เดินตามเขาออกจากลานหน้าเรือนของซูอี๋เหนียงอย่างว่าง่าย
ทว่าคาดไม่ถึงว่าเมื่อพวกเขาเดินออกจากประตูเรือนมาก็เจอกับบุรุษวัยกลางคนรูปร่างอ้วนท้วนผู้หนึ่งเดินสวนเข้ามาพอดี
ดูจากการแต่งกายแล้ว คงจะเป็นเจ้าของจวนคหบดีหวัง…คหบดีหวัง
คหบดีหวังแทบจะวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา เขาหยุดยืนอยู่เบื้องหน้าหมอจาง ก่อนรีบกล่าวชมทันที “ท่านหมอจาง ท่านนี่ช่างเหมือนจางจ้งจิ่ง[1]กลับชาติมาเกิดจริงๆ! ข้าได้ยินเรื่องที่เรือนของซูอี๋เหนียงแล้ว นางเจ็บอยู่ตั้งหลายวัน ท่านเพียงรักษานางได้ไม่นาน นางก็ดีขึ้นทันตา! ความเมตตาในครานี้ ข้าสำนึกในบุญคุณอย่างถึงที่สุด! เพียงแต่ตอนนี้ข้าไม่มีของตอบแทน จึงจัดของเล็กน้อยมาแสดงความขอบคุณ หวังว่าท่านจะเมตตารับไว้”
สาวใช้ที่อยู่ด้านหลังเขารีบยกของที่ห่อด้วยกระดาษแดงขึ้นมามอบให้หมอจาง
ดูจากขนาดและน้ำหนักแล้ว น่าจะเป็นเงินแน่นอน
หมอจางรีบชี้มาทางเถียนฮวน “แท้จริง
