ยนฮวนก็เปลี่ยนเป็นจริงจังทันตา
นางเช็ดคราบสกปรกบนใบหน้าของซูอี๋เหนียงอย่างระมัดระวัง จากนั้นก็ไปขอเข็มเงินเล่มเล็กจากหมอจางมา
มือข้างหนึ่งของนางเทน้ำมันตัวอ้นออกมาป้ายลงบนแก้มที่ถูกลวกของซูอี๋เหนียง ส่วนมืออีกข้างก็ใช้เข็มเงินแตะลงเบาๆ ตรงบริเวณที่ป้ายยาไว้ เพียงไม่กี่ทีก็เขี่ยเอาเศษตะกอนเล็กๆ ออกมาได้หลายชิ้น
“สวรรค์! เขี่ยออกมาได้จริงๆ ด้วยเจ้าค่ะ!” สาวใช้ของซูอี๋เหนียงร้องอย่างตื่นเต้น
ซูอี๋เหนียงเองก็เห็นกับตา นางเอ่ยเสียงดัง “เจ้าทำต่อเลย! อย่าหยุดนะ!”
เถียนฮวนจึงค่อยๆ ป้ายน้ำมันตัวอ้นไปทั่วแก้มของนางแล้วใช้เข็มเงินเขี่ยเอาเศษตะกอนเล็กๆ ออกมาอย่างใจเย็น
นับว่าเป็นงานที่ละเอียดอ่อน ต้องใช้ทั้งความอดทน สายตา และเรี่ยวแรงเป็นอันมาก
เถียนฮวนใช้เวลาร่วมหนึ่งชั่วยามจึงทำจนเสร็จ พอวางเข็มเงินลง ทั้งมือทั้งเอวก็ปวดเมื่อยจนแทบยืนไม่ไหว
“เสร็จแล้วเจ้าค่ะ!”
นางรีบสูดลมหายใจลึกๆ ใบหน้าเผยรอยยิ้มออกมา
“อี๋เหนียงรู้สึกอย่างไรบ้างเจ้าคะ”
