ก็ออกมาหลอกผู้อื่นอีกแล้ว เจ้าคิดว่าบ้านตระกูลหวังของเราจะเหมือนบ้านอื่นๆ ที่มองคนไม่ออก ให้พวกเจ้ามาปั่นหัวเล่นได้ง่ายๆ หรือไรกัน”
หัวใจเถียนฮวนพลันจมดิ่ง
เพราะพวกเขาอายุยังน้อย อีกทั้งบนหน้ากู้ฉางสุ่ยก็ยังมีรอยแผล คนเบื้องหน้าจึงมองว่าพวกเขาไม่น่าเชื่อถือ
แค่เข้าจวนคหบดีหวังพวกเขายังทำไม่ได้ มียาดีก็ไร้ความหมาย
ขณะกำลังกลัดกลุ้มอยู่นั้นเอง พลันมีเสียงรถม้าดังมาจากด้านข้าง ไม่นานรถม้าก็จอดที่หน้าจวนคหบดีหวัง คนขับรีบกระโดดลงมาแล้วตะโกนเข้าไปข้างในว่า “หมอหวังจากเป่าอันถังได้เชิญหมอจาง อาจารย์ของเขาผู้มาจากเมืองหลวงของมณฑล”
ยามเฝ้าประตูที่เมื่อครู่ยังไล่ตะเพิดสองสามีภรรยาอยู่ เผยรอยยิ้มประจบประแจง รีบวิ่งไปช่วยพยุงหมอชราผมขาวโพลนลงจากรถ
“ลำบากท่านหมอจางแล้ว! เชิญด้านในขอรับ!”
เป่าอันถังคือโรงหมอเพียงแห่งเดียวในตำบลแห่งนี้ ในเมื่อหมอชราผู้นี้มาพร้อมกับหมอหวังจากเป่าอันถัง ย่อมต้องมีเด็กรับใช้โรงหมอติดตามมาด้วย
สายตาเถียนฮวนเหลือบไปเห็นเด็กหนุ่มท่าทางกระฉับกระเฉงคนหนึ่งยืนอยู่ข้างรถม้า เขาคือเด็กรับใช้โรงหมอต้อนรับพวกเขาเป็นคนแรกเมื่อตอนที่ไปขายสมุนไพรที่เป่าอันถังนั่นเอง!
นัยน์ตาดำข
