รังแกพวกเราอีกแน่นอน!”
“พวกเขาได้รับบทเรียนแล้ว ต่อไปพวกเขาก็คงไม่กล้าทำอะไรอีก” เถียนฮวนพูดเสียงเบา
นางพรูลมหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนจะปัดฝุ่นบนเสื้อผ้าแล้วลุกขึ้นยืน “ช่างเถิด เรื่องก็ผ่านไปแล้ว ต่อให้ข้าเอาแต่คิดว่า ‘ถ้าอย่างนู้น ถ้าอย่างนี้’ ก็ไร้ประโยชน์ ตอนนี้ในใจข้ายังแค้นนัก อยากจะลากพวกเขามาขบกัดให้หายแค้น ไม่อย่างนั้น คืนนี้ข้าคงนอนไม่หลับเป็นแน่!”
“ข้าย่างตัวอ้นให้เจ้าสักตัวแล้วเจ้าลองคิดว่ากำลังกัดเนื้อพวกเขาดีหรือไม่” กู้ฉางสุ่ยกระซิบถามเบาๆ
เถียนฮวนกลั้นหัวเราะแทบไม่อยู่
“ช่างเถิด เดี๋ยวข้าทำเองดีกว่า! ท่านบาดเจ็บอยู่ไม่ใช่หรือ!”
“ข้าทำเองได้ เจ้าเหนื่อยมาทั้งคืนแล้ว น่าจะได้พักบ้าง อีกอย่าง ข้าถนัดย่างตัวอ้นนัก แค่โรยเกลือเล็กน้อยก็อร่อยแล้ว ปล่อยให้ข้าทำเถิด เจ้าเชื่อใจข้านะ” กู้ฉางสุ่ยสบตานาง
“ข้ามิได้ไม่เชื่อใจท่าน…” เถียนฮวนส่ายหน้าอย่างจนใจ “เอาละ ไหนๆ ท่านก็พูดมาขนาดนี้แล้ว เช่นนั้นก็ให้ท่านย่างเถอะ จริงสิ ข้าเองก็ไม่เคยกินเนื้อตัวอ้นมาก่อน หากข้าทำก็คงจะทำไม่เป็นหรอก”
“ฮ่าๆ อย่างน้อยวันนี้ข้าก็ได้รู้ว่ายังมีอาหารที่เจ้าทำไม่เป็น!” กู้ฉางสุ่ยหัวเราะลั่น เขารีบหยิบตัวอ้
