าไปเช่นกัน ตัวอ้นสิบห้าตัวที่พวกเราลำบากจับมาจากเขา ก็ถูกปล่อยทิ้งไปหมด ของพวกนี้คงเอากลับมาไม่ได้แล้ว ก็ให้ชดใช้เป็นเงินแล้วกัน!”
นางไล่เรียงอย่างละเอียดจนครบทุกข้อ ไม่เว้นแม้แต่ข้อเดียว
ใบหน้าของกู้อันมืดทะมึนราวพายุฝน เจียงซื่อสีหน้าบิดเบี้ยวด้วยโทสะ
“หญิงแพศยา! เจ้าเห็นว่าได้โอกาสจึงข่มขู่เรียกทรัพย์พวกเรา ได้ทีเลยเอาเปรียบกันสินะ! ใช่แล้ว ผักในที่ดินสามหมู่ถูกถอน ใครๆ ก็เห็นว่าเป็นฝีมือจือเจี่ยเอ๋อร์กับเย่ว์เจี่ยเอ๋อร์ ของใช้เจ้าถูกเหยียบเสียหาย พวกเรายอมชดใช้ก็ได้ แต่น้ำแกงกับขาหมูอะไรกัน พวกเราไม่เห็นของพวกนั้นเลย! บ้านเราไม่ได้จนถึงขนาดต้องไปขโมยข้าวบ้านคนอื่นกินหรอกนะ!
“แล้วพวกเจ้าเพิ่งแยกบ้านไปไม่กี่วัน ตอนออกไปมีเงินติดตัวเท่าไหร่ก็รู้อยู่แก่ใจ แล้วจะเอาเงินที่ไหนไปซื้อของมาเคี่ยวน้ำแกงหรือซื้อขาหมู ข้าว่าพวกเจ้าอยากกินจนทนไม่ไหว จึงหาเรื่องหลอกขู่เอาเงินจากพวกเรา!”
เผชิญหน้ากับคำปฏิเสธอย่างหน้าด้านของเจียงซื่อ เถียนฮวนก็ตรงเข้าไปลากกู้ฉางสุ่ยแล้วเดินเข้าไปในบ้านตระกูลกู้ทันที
“เฮ้ยๆ เจ้าเข้าไปทำอะไร นั่นมันบ้านข้านะ ห้ามเข้า!” เจียงซื่อรีบร้องห้าม
แต่ชาวบ้านที่อยู่แถวนั
