รีบสวมใส่พอให้ปกปิดร่างกาย พอลมพัดมาก็ยิ่งหนาวสะท้านถึงกระดูก
“พี่ใหญ่ เราจะทำอย่างไรต่อ จะบุกกลับไปหรือกลับบ้านดี” บุตรชายคนรองตระกูลเจียงเอ่ยถาม
บุตรชายคนโตตระกูลเจียงหน้าเคร่งเครียด “ข้าก็อยากจะบุกกลับไปอยู่หรอก! แต่พวกเจ้าก็เห็นฝีมือของสองสามีภรรยานั่นแล้วไม่ใช่หรือ พวกเขาร้ายกาจกว่าที่น้องสาวเราบอกไว้เสียอีก! วันนี้ถือว่าเราเสียท่าให้พวกเขาแล้ว! ตอนนี้คนทั้งหมู่บ้านก็เข้าข้างพวกเขากันหมด พวกเราย้อนกลับไปก็คงไม่มีทางชนะ รีบกลับบ้านก่อนเถอะ! ค่อยๆ คิดกันใหม่ว่าวันนี้เกิดอะไรขึ้นกันแน่ ข้ายังจำได้ว่าเจ้านั่นกดจุดจนข้าเจ็บแทบขาดใจ!”
พี่น้องคนอื่นก็พยักหน้าเห็นด้วย
แม้จะยังรู้สึกไม่สาแก่ใจ แต่เหตุการณ์ในวันนี้มันชวนให้รู้สึกประหลาดนัก โดยเฉพาะอาการปวดระบมตามตัวที่ยังเตือนให้พวกเขารู้ว่า…
สองสามีภรรยาตระกูลกู้นั่นไม่ใช่คนที่พวกเขาจะรังแกได้ง่ายๆ!
เสียหน้ามาแล้วหนึ่งครา พวกเขาไม่คิดจะย้อนกลับไปเสียหน้าซ้ำสอง จึงได้แต่หอบเอาความสงสัยและความขุ่นเคืองใจกลับบ้านไปทั้งอย่างนั้น โดยมีเสื้อผ้าเปียกชุ่มห่อหุ้มกายไว้
“เสียดายก็แต่หม้อน้ำแกงหม้อนั้น กลิ่นหอมยิ่งนัก ข้ายังดื่มไปได้แค่ครึ่งถ้วยเอง!” หนึ่ง
