ทางด้านหมู่บ้านกานสุ่ย
เจียงซื่อย่อมไม่พอใจที่พวกพี่น้องของตนถูกไล่ไปเช่นนี้
นางยังต้องพึ่งพาพวกเขา!
ทว่าครานี้นางยังมิทันได้เอ่ยปาก หัวหน้าหมู่บ้านกานสุ่ยกลับตวาดดังลั่น
“เจียงซื่อ! วันนี้เจ้าตามพี่น้องของเจ้ามาที่นี่ ก็เพื่อจะให้พวกเขามารังแกสุ่ยเกอเอ๋อร์ ซ้ำยังให้พวกเขาเปลือยกายต่อหน้าหญิงสาวในหมู่บ้านอีกงั้นหรือ เจ้าแต่งเข้ามาอยู่หมู่บ้านกานสุ่ยของพวกเราแล้ว เท่ากับว่าเจ้าเป็นคนหมู่บ้านกานสุ่ย หากเจ้ากล้าเข้าข้างฝั่งคนนอกอีกละก็ ข้าจะส่งเจ้ากลับไปบ้านเดิม ให้คนบ้านเจ้าสั่งสอนเสียใหม่ว่าคุณธรรมสตรีควรเป็นเช่นไร!”
บัดนี้ไม่มีพี่น้องคอยหนุนหลัง อีกทั้งยังถูกหัวหน้าหมู่บ้านกานสุ่ยตำหนิอย่างรุนแรง เจียงซื่อก็กลัวจนหัวหด ความฮึกเหิมเมื่อครู่พลันมลายสิ้น
หัวหน้าหมู่บ้านกานสุ่ยจึงค่อยๆ เดินไปหากู้ฉางสุ่ย “สุ่ยเกอเอ๋อร์ เจ้าไม่เป็นอะไรมากใช่หรือไม่”
กู้ฉางสุ่ยเงยหน้าขึ้น เผยให้เห็นใบหน้าที่ฟกช้ำเขียวคล้ำเด่นชัดถนัดตา “ท่านหัวหน้าหมู่บ้านกานสุ่ย ท่านเห็นข้าในสภาพนี้แล้ว คิดว่าไม่เป็นอะไรหรือขอรับ”
หัวหน้าหมู่บ้านกานสุ่ยรู้ทันทีว่าตนกล่าวผิดไปแล้ว
เขารีบหันไปมองคู่สามีภรรยากู้อัน “กู้อัน ครั้งนี้
