พวกเจ้าทำเกินไปจริงๆ! สุ่ยเกอเอ๋อร์เป็นเด็กดี ดูเถิด พวกเจ้ารังแกเขาจนสภาพมีเป็นเช่นนี้ อย่างไรครั้งนี้ข้าก็ปล่อยผ่านไม่ได้ พวกเจ้าต้องขอโทษสองสามีภรรยาคู่นี้!”
“จะเป็นไปได้อย่างไร พวกเราเป็นพ่อแม่ เป็นผู้ใหญ่ในบ้าน มีที่ไหนกันที่ผู้ใหญ่ต้องไปขอโทษเด็ก” เจียงซื่อไม่ยินยอม
กู้อันเองก็ไม่พอใจเช่นกัน
“ท่านอารอง ท่านอย่าลืมว่าบ้านข้ายังมีบุตรชายที่เรียนหนังสืออยู่ด้วยนะ! หากพวกเราทำเรื่องเช่นนี้จริงๆ ไม่เท่ากับว่าเอาโคลนไปป้ายหน้าลูกหรือ เช่นนี้แล้วเจี๋ยเกอเอ๋อร์จะเอาหน้าไปวางไว้ที่ใดในโรงสอนตำรา หากเขาเรียนไม่ดี สอบไม่ได้เพราะเรื่องนี้ แล้วผู้ใดจะรับผิดชอบ?”
หัวหน้าหมู่บ้านกานสุ่ยถึงกับพูดไม่ออก
ลึกๆ ในใจแล้ว เขาลอบเข้าข้างกู้ฉางสุ่ยที่สุภาพและมั่นคงมากกว่า
ยิ่งไปกว่านั้น ภรรยาของกู้ฉางสุ่ยคือเถียนฮวนผู้มีฝีมือด้านการแปรรูปสมุนไพร ตั้งแต่วันที่ได้รับชาที่เถียนฮวนทำด้วยตัวเองไปดื่มติดต่อกันสองวัน เขาก็รู้สึกว่าคอที่แห้งคันร้อนระอุมาตลอดเริ่มรู้สึกชุ่มชื่นขึ้น แถมอาการไอเรื้อรังที่เป็นมานานนับสิบปีก็ทุเลาลงมาก
เมื่อไม่ไอ คอก็ไม่แห้ง เขาจึงได้นอนหลับสนิทติดกันหลายคืน ลูกหลานในบ้านเห็นแล้วต่างก็
