ขณะเดียวกัน เถียนฮวนกับกู้ฉางสุ่ยที่ได้เงินมาแล้วก็ตรงดิ่งไปยังตลาด
ระหว่างทาง เถียนฮวนก็เอ่ยกับกู้ฉางสุ่ยเสียงเบา “วันนี้ข้าไม่ให้ท่านหยิบโสมออกมา เพราะข้ารู้สึกว่าวันนี้ยังไม่ใช่โอกาสเหมาะ ท่านเข้าใจหรือไม่”
“ข้าเข้าใจ” กู้ฉางสุ่ยพยักหน้า “วันนี้ชายผู้นั้นไม่เชื่อฝีมือเจ้า แม้ว่าตอนท้ายเจ้าจะพิสูจน์ด้วยสมุนไพรแปรรูป เขาคงมองว่าพวกเราโกหก คิดว่าเราสองคนเป็นแค่คนขายสมุนไพร คนแปรรูปสมุนไพรยังไม่ปรากฏตัว เช่นนั้น หากนำโสมแปรรูปออกมาขายตอนนี้ก็ใช่ว่าจะได้ราคาดี สู้เก็บไว้ก่อน รอจนฝีมือของเจ้าได้รับการยอมรับเสียก่อน ค่อยขายในราคาที่คู่ควรกับโสมแปรรูป และคู่ควรกับความเหนื่อยยากของเจ้าดีกว่า”
มีเขาอยู่ข้างกาย ช่างวิเศษจริงๆ!
นางเพิ่งเอ่ยไม่กี่คำ เขาก็เข้าใจถึงความคิดของนางทั้งหมดได้อย่างถูกต้องไม่มีผิด!
หัวใจของเถียนฮวนพลันอบอุ่น นางเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “แต่อย่างน้อยสมุนไพรพวกนี้ก็ขายได้มากกว่าสองตำลึง เพียงพอให้พวกเราสองคนอยู่กินได้อีกสักหนึ่งถึงสองเดือน เพื่อเป็นการฉลอง ข้าจะซื้อไก่ตัวหนึ่ง มาตอบแทนความเหน็ดเหนื่อยของพวกเรา!”
“ดีเลย! ช่วงนี้พวกเราตื่นแต่เช้ามืดกลับถึงบ้านค่ำมืด ทุกวันล้วนลำบาก
