ขาซื้อของครบแล้ว จึงกำลังจะออกจากตัวตำบลเพื่อกลับบ้านทันที ก่อนที่พวกเขาจะเดินพ้นตัวตำบลได้เดินผ่านร้านริมทางร้านหนึ่ง เถียนฮวนหยุดกึก
“เจ้ามองอะไรอยู่หรือ”
กู้ฉางสุ่ยถามเสียงเบา ก่อนมองตามนาง
สิ่งที่เห็นตรงหน้าคือชายชราผมเผ้าหงอกขาวผู้หนึ่ง มีผ้าสีฟ้าปูกับดิน บนผ้านั้นมีของรูปร่างแปลกตาหลายชิ้นวางเรียงรายอยู่
ของเหล่านี้เก่า บางชิ้นถูกใช้งานจนพื้นผิวเรียบเนียนไปหมดแล้ว
เถียนฮวนจ้องมองอยู่เนิ่นนาน จึงเอ่ยเสียงแผ่วว่า “ของพวกนี้ล้วนเป็นเครื่องมือสำหรับขุดสมุนไพร สมุนไพรบางชนิดจำเป็นต้องใช้เครื่องมือเหล่านี้จึงจะสำแดงสรรพคุณออกมา มีดหรือพลั่วธรรมดามิอาจทำเช่นนั้นได้”
“โอ้โฮ ข้าไม่คิดว่าแม่นางจะรู้จักเครื่องมือเหล่านี้ด้วย!” ชายชราที่ขายของได้ยินเข้า ก็หัวเราะร่าออกมา “เครื่องมือเหล่านี้ล้วนเป็นของดี เป็นของโรงหมอในตัวตำบล แต่พอใช้นานๆ เข้า ก็ต้องเปลี่ยนใหม่ ลูกชายข้าเลยเก็บมาขายให้พอมีเงินใช้ หากเจ้าอยากได้ทั้งหมด ข้าขอแค่หนึ่งตำลึงเงินเท่านั้น!”
“ท่านปู่ ท่านโก่งราคากันเกินไปแล้ว หนึ่งตำลึงเชียวนะ ซื้อเครื่องมือใหม่ๆ ได้มากมาย ผู้ใดจะยอมซื้อของเก่าผุพังเช่นนี้กัน!” คนข้างๆ พูดแทรกขึ้นมาทันที
