ในยุคนี้ หนึ่งตำลึงนับว่าเป็นเงินก้อนใหญ่ เพียงพอให้เลี้ยงดูครอบครัวในหมู่บ้านเล็กๆ ได้เป็นเดือนเลยทีเดียว
ชายชราส่ายหน้าเบาๆ แล้วพูดว่า “พวกเจ้าไม่รู้จักคุณค่าของเครื่องมือพวกนี้! เครื่องมือใหม่เอี่ยมจะเทียบกับเครื่องมือเก่าคุณภาพดีเหล่านี้ได้อย่างไร เครื่องมือพวกนี้ล้วนทำจากวัสดุชั้นเลิศ!”
ผู้คนรอบข้างต่างหัวเราะร่วน ทว่าเถียนฮวานกลับเอ่ยขึ้นว่า
“หนึ่งตำลึงใช่หรือไม่ ข้าจะซื้อ”
ทันใดนั้น คนทั้งหลายก็ถึงกับตะลึง
“น้องสาวผู้นี้ซื้อจริงงั้นหรือ”
“หนึ่งตำลึงเชียวนะ! จะแลกกับของเก่าๆ พังๆ พวกนี้ เจ้าใช้เงินฟุ่มเฟือยแบบนี้ ระวังกลับไปจะถูกสามีสั่งสอนเอา!”
เถียนฮวนหันไปมองกู้ฉางสุ่ย “หากข้าใช้เงินที่เหลือทั้งหมดซื้อของพวกนี้ ท่านจะตีข้าหรือไม่”
“ข้าไม่ตีเจ้าหรอก” กู้ฉางสุ่ยส่ายหน้า “หากอยากให้เงินงอกเงย ก็ต้องยอมเสียบ้างเพื่อแลกมา”
เถียนฮวนได้ฟังเช่นนั้นก็ยิ้มออก
“เช่นนั้น ข้าขอซื้อเครื่องมือทั้งหมด! สามีจ่ายเงิน!”
กู้ฉางสุ่ยควักเงินหนึ่งตำลึงสุดท้ายออกมา
ชายชราเห็นดังนั้นก็รีบใช้ผ้าห่อเครื่องมือทั้งหมดมัดรวมกันแล้วช่วยยกขึ้นวางบนรถเข็นให้ พร้อมรับเงินใส่ในอกเสื้อ “เครื่องมือเหล่านี้พวกเจ้ายินดีซื้อก
