สองสามีภรรยาเดินออกจากร้านบะหมี่ไปด้วยกัน เถียนฮวนเห็นสีหน้ากู้ฉางสุ่ยที่ดูเคร่งขรึมเล็กน้อยก็อดรู้สึกผิดไม่ได้
“เมื่อครู่นี้ข้าทำให้ท่านต้องขายหน้าในหมู่คนรู้จักหรือไม่” นางเอ่ยเสียงแผ่ว
“น้ำแกงนั่น เรียกได้ว่าเป็นหัวใจของท่านอาสาม เจ้าไปพูดแบบนั้นเข้า ก็ย่อมทำให้เขาโกรธเป็นธรรมดา” กู้ฉางสุ่ยตอบเสียงเรียบ
“ทว่า…” เขาก็โน้มตัวลง กระซิบเบาๆ พลางสบตากับนาง “ข้าเชื่อว่าเจ้าพูดถูก อาหารที่เจ้าทำอร่อยยิ่งนัก แน่นอนว่าย่อมมีสิทธิ์วิจารณ์น้ำแกงของเขาได้”
เถียนฮวนชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มออกมา
“ความจริงตอนนั้นข้าก็แค่พูดกับท่านเท่านั้นเอง ใครจะคิดว่าเขาจะมาได้ยินเข้า แต่น้ำแกงของร้านเขาก็ถือว่าดีอยู่ เปิดร้านแล้วยังทำได้ถึงระดับนี้นับว่าใช้ได้เลย เพียงแต่ยังสู้ที่ข้าทำเองไม่ได้หรอก ท่านรอหน่อย อีกเดี๋ยวพอขายสมุนไพรเสร็จ ข้าจะซื้อไก่กลับไปเคี่ยวน้ำแกงให้ท่านได้กินกับข้าวฝีมือข้า!”
“ได้เลย!” พอได้ยินเช่นนั้น ดวงตากู้ฉางสุ่ยก็เป็นประกายทันที รีบพยักหน้าไม่หยุด
ท่าทางแบบนี้ไม่ต่างจากหมาป่าที่เห็นเนื้อเลยสักนิด น่ารักจนเถียนฮวนใจอ่อนยวบ
สองสามีภรรยาเดินคุยกันไปพลางหัวเราะไปพลาง ทิ้งเรื่องเมื่อคร
